185 Kina. 



de bastparenchymcellen en hoe meer zij de schors naderen des te 

 meer zich in tangentiale richting uitzetten, waardoor de mergstralen 

 vvigvormig van uiterlijk worden. Naar buiten gaan zij ongemerkt in het 

 schorsparenchym over. Oudemans vond, dat zij op eene overlangsche 

 of tangentiale doorsnede een twintigtal cellenlagen hoog konden worden 

 en dat zij in het midden breeder zijn dan in de hoogte of in de lengte. 

 De smallere of secundaire mergstralen zijn slechts één, of aan hunne 

 buitenste grens, twee cellen breed, en in het laatste geval dus ook op 

 smalle wiggen gelijkend. 



Tusschen de sfewone cellen der merostralen in, die, wat kleur 

 en inhoud betreft, met die van het schorsweefsel overeenstemmen, 

 komen nu en dan ook enkele gestippelde of dunwandiger, ongestippelde 

 steencellen voor, gevuld met kristalgruis. 



Het bastparenchym, dat gevormd is uit kleinere cellen dan de 

 hoofdmergstralen, heeft geen bijzondere eigenschappen. De aard en 

 inhoud zijner elementen, komen met die van het schorsweefsel overeen. 

 Alleen zijn de celwanden iets minder dik en de cellen zelve in lood- 

 rechte richting iets langer dan in de beide andere richtingen. 



De zeefvaten zijn slechts te vinden in de jonge basten, in de 

 nabijheid van den cambiumcylinder. 



De bastvezels wisselen in lengte tusschen 0,8 en 1,25 mm., in 

 breedte tusschen 0,03 en 0,25 mm. Over het geheel zijn zij spoelvormig, 

 recht, aan beide polen spits (doch niet lang uitgerekt), glad, ongekleurd 

 of stroogeel en van wandkanalen voorzien. Op de dwarse doorsnede 

 zijn zij meest afgerond, vier- tot zeshoekig. Een inwendige ruimte 

 is slechts bij de allerjongste bastvezels waar te nemen, doch men 

 vindt, in den dikken wand, talrijke concentrische kringen, aan lagen 

 behoorende, welke om de andere, uit moleculen met meer of minder 

 water zijn opgebouwd. Het verschil in dikte op eene dwarse doorsnede 

 moet hoofdzakelijk daaruit verklaard worden, dat die vezels niet overal 

 op de zelfde hoogte getroffen worden. Doch daarbij komt, dat de 

 eerst gevormde vezels doorgaans dunner zijn dan de volgende, zoodat 

 die aan den omtrek der snede in uitgebreidheid bij de dieper gelegene 

 achterstaan, terwijl het ook tot de eigenaardigheden van de plant 

 behooren kan om, bij afwisseling, dikkere en dunnere vezels voort te 

 brengen. 



Zoogenaamde staafcellen liggen in den bast van sommige Cinchonen 



