214 



voldoende. Te veel vocht is hier evenzeer te vreezen als te weinig, 

 want, drogen bij dat laatste de kiemende zaden gemakkelijk uit, zoodat 

 ze hunne kiemkracht verliezen, door een te groote mate van vochtigheid 

 ontstaan schimmels, z.g. „mopo", op de bedden. Komen dergelijke 

 plekken voor, hetgeen ook veeelal een gevolg kan zijn van onrijp 

 zaad tusschen het rijpe, dan moet de zieke plek met de omringende 

 aarde worden weggenomen, zoo min mogelijk begoten en met asch 

 of zwavel bestrooid worden. Doet men dit niet, dan breidt de plek 

 zich binnen enkele dagen uit. 



Zoodra het zaad begint te zwellen en hier en daar te ontkiemen, 

 moet men met het bevochtigen uiterst voorzichtig zijn en licht geven, 

 want dan is het gevaar voor de schimmel, wier mycelium zich met 

 groote snelheid verspreidt, het grootst. 



Is het zaad ontkiemd, hetgeen ongeveer na een maand het geval 

 is, dan wordt het bamboevlechtwerk over dag weggenomen en alleen 

 tegen den avond er weder voor geplaatst, ten einde te voorkomen, 

 dat dieren tot de planten doordringen. 



Vooral na het ontkiemen moet licht worden aangebracht; de 

 plantjes groeien dan krachtiger en het gevaar voor de genoemde 

 schimmel is dan het minst te vreezen. 



Na zes maanden, soms eerder, hetgeen afhangt van de hoogte 

 boven de zee, waarop is uitgezaaid, worden de grootst ontwikkelde 

 plantjes voorzichtig uit de zaadbeddingen weggenomen en verspeend. 



De speenbedden worden zoo mogelijk op eenigszins vlak terrein 

 aangelegd, liefst in de nabijheid van water. Bij hellend terrein plaatst 

 men ze terrasgewijze boven elkander. Bij den aanleg van die speen- 

 bedden wordt de grond minstens 2 Rl. voet diep omgewerkt en 

 zooveel mogelijk ook van hout- en wortelresten gezuiverd en met een 

 paar cm. dikke laag goeden boschhumus bedekt. 



Langs de bedden worden, op afstanden van ongeveer 5 decimeter, 

 paaltjes in den grond geslagen, die er 2 a 3 decimeter boven uit- 

 steken. Men gebruikt daartoe boomtakken, die vorksgewijze verdeeld 

 zijn. Op deze legt men nu ramen, uit dunne rechte takken gevormd, 

 even breed en lang als de bedden. De takken worden aan de hoeken 

 saamgebonden en dwars daarop plaatst men vervolgens andere takken 

 op afstanden van ± 3 decimeter, die ook vastgebonden worden. Op 

 dit ruwe raam worden nu bladeren van varens gelegd, waartoe elke 



