237 Kina. 



De Helopeltis is in volwassen staat 1 1 m.m. lang. Het wijfje 

 heeft een roodbruinen, het mannetje een zwarten torax. Het wijfje 

 legt 12 a 14 eieren, die doorschijnend wit, i ] /2 m.m. lang en aan de 

 eene zijde voorzien zijn van twee draden. Deze eieren worden in den 

 bast der jonge toppen, soms in den bladsteel of in de middennerf der 

 bladeren gelegd, nadat het wijfje daarin mét den legboor een steek 

 gegeven heeft. De draden steken naar buiten uit. Het jonge insect is 

 zeer klein, geelbruin van kleur en ongevleugeld. 



Zoowel jonge als oude dieren voeden zich met het sap der 

 bladeren en jonge toppen, dat zij tot zich nemen door hunnen snuit, 

 door de opperhuid heen, in het sappige weefsel te steken. De gewonde 

 plaats wordt daarna spoedig bruin, terwijl de groei daar ophoudt ; de 

 niet gekwetste deelen groeien door en daardoor krijgt het blad op 

 den top een gekruld of gekromd aanzien. Is het blad op vele plaatsen 

 gewond, dan krult het geheel in elkaar en wordt eindelijk zwart. Een 

 aangetast plantsoen is dan ook reeds op een afstand aan het donkere, 

 ziekelijke aanzien van de planten te herkennen. 



Ofschoon in alle jaargetijden voorkomende, zijn de aanvallen toch 

 het ergste in de maanden April en Mei, na het ophouden van de 

 regens en het invallen van de droogte. 



Het insect vertoont zich het meest in de laag gelegen plantsoenen 

 en komt minder voor in aanplantingen op ± 6000 voet boven de 

 zee gelegen. Het Gouvernements-kinaetablissement Kawah-Tjiwidei, 

 gelegen tusschen 6000 a 7200 Rl. voet, heeft er nimmer last van; 

 ook komen zij weinig voor in de op 6200 voet gelegen plantsoenen 

 te Poentjak-Gedeh, gelegen op de helling van den Malabar. 



Wel merkwaardig is het, dat zoodra de aanplant gesloten is, 

 het insect van zelf verdwijnt. 



Sommige Ledgeriana's hebben weinig of bijna in het geheel niet 

 van het insect te lijden en sedert men tot deze ontdekking is gekomen, 

 legt men zich meer op den kweek van deze boomsoort toe. De oorzaak 

 van dit verschijnsel is nog niet opgespoord. 



Na een aanval van Helopeltis vertoont zich dikwijls Corticium 

 javanicum Zimm, de z.g. djamoer-oepas, doordat op de gewonde plekken 

 zich gemakkelijk schimmels kunnen ontwikkelen. Deze ziekte komt veel- 

 vuldig voor in vochtige streken en kan eveneens zeer veel schade in de 

 kinaplantsoenen aanrichten. Ook hiertegen is nog geen middel gevonden. 



