326 



spreekt men van Va «*•■ J v °et, soms nog dieper. Het komt mij voor, 

 dat eenigszins ondieper, bijvoorbeeld 4 a 6 c.M. beter is, omdat daar 

 voldoende lucht is en spoedig nieuwe wortels ontstaan, die, wanneer 

 de grond goed losgemaakt is, zelf wel dieper in den bodem dringen. 

 Bij het te diep begraven van den stengel loopt men de kans, dat hij 

 verrot ; vooral in ietwat zware en kleverige gronden zal zulks bij vochtig 

 weer spoedig plaats hebben, als een gevolg waarvan de aan de 

 knoopen ontstane uitloopers te gronde zullen gaan. 



Snoeien. 



Aan snoeien wordt bij de peper weinig gedaan, alleen let men 

 op het insnijden van de hoofdstengels, om de planten op een bepaalde 

 hoogte te houden. Welke die hoogte is, hangt af van verschillende 

 omstandigheden, in de eerste plaats of er bij doode staken of bij boomen 

 geplant wordt, verder van het ras, dat men plant en eindelijk van den 

 bodem, het klimaat enz. 



Aan staken gekweekte peperplanten laat men zelden hooger 

 groeien dan 4 a 5 Meter, dikwijls houdt men ze nog korter. Onder 

 meer schaduw tegen boomen opklimmende, worden zij hooger en niet 

 zelden verzuimt men bij die minder intensieve cultuur het geregelde 

 insnijden. 



Van Gorkom deelt mede, dat de peper wel tot 15 Meter hoog 

 kan opgroeien, bij voorkeur houdt men ze korter, deels om het 

 plukken gemakkelijker te maken, maar ook om den top van den steun- 

 boom niet te zwaar te belasten. Tot welke hoogte de planten mogen 

 opgroeien moet plaatselijk beoordeeld worden. 



Bij intensieve cultuur houdt men de planten zooals boven gezegd 

 is kort. 



Bemesting. 



In Riouw, Singapore en elders, waar de peper een bijcultuur voor 

 gambir is, bemest men wel met de uitgekookte gambirbladeren, die 

 met wat aarde bedekt worden. 



Een eigenaardige bemesting, waarvan de Inlanders en de Chineezen 

 in de Straits en op Borneo gebruik maken is die van zoogenaamde 

 gebrande aarde. 



