353 Specerijen. 



veroorzaken zij niet zooveel schade, zouden deze maatregelen nuttig" zijn. 



Een andere ziekte van veel minder beteekenis, is het openspringen 

 van de vruchten, zonder dat een schimmelplant er de oorzaak van is. 

 Deze kwaal komt niet zoo veelvuldig voor, en moet geheel geweten 

 worden aan te dichte beplanting, te veel schaduw en gebrek aan 

 drainage. In den drogen tijd merkt men er niets van, maar wel in den 

 Westmoesson na zwaren regenval; soms vallen de vruchten jong af, 

 soms blijven ze aan den boom en verrot de bolster om de jonge vrucht. 



De stervlekkenziekte tast ook den bolster aan, zij veroorzaakt 

 tot op heden nog weinig schade. In stede van de groote donkere 

 viekken, ziet men op de bolsters tal van kleine onregelmatige ver- 

 kleuringen, waarvan sommige een stervormige gedaante hebben. Zooals 

 gezegd is, heeft deze kwaal nog geen beteekenis, toch moet er op 

 gelet worden, omdat men bij plantenziekten nooit weet hoe zij zich 

 later, onder voor haar gunstige omstandigheden kunnen ontwikkelen. 



De nootmuskaatkanker richt op enkele plaatsen wat meer schade 

 aan, het is een schimmel, die vrucht en takken aantast. De geïnfec- 

 teerde vrucht wordt over de geheele oppervlakte zwart en vertoont 

 een aantal spleten, die tot 3 m.m. diep gaan en elkaar in alle richtingen 

 kruisen. Als deze ziekte hevig optreedt, zooals indertijd op Penang en 

 Singapore, kan zij ernstige verliezen veroorzaken. Hier treedt zij 

 slechts sporadisch op, zij moet op dezelfde wijze bestreden worden 

 als die, welke het jong openspringen van de vrucht veroorzaakt. 



De witte draadschimmel (benang poeti) leeft niet op de vruchten, 

 maar op de takken en bladeren, welke laatste er spoedig van dood 

 gaan. Behalve benang poeti noemt men haar op Groot Sangi, oerat 

 poeti en op Ambon lawa lawa. Zij vertoont zich voornamelijk aan 

 den onderkant der takken en bladeren ; om de eerste vormt zij een 

 helder witten band van hoogstens 1 m.m. diameter, die in de richting 

 van den top groeit. In den natten tijd heeft zij een helder witte kleur, 

 maar neemt bij droogte een grijsbruine tint aan. De lijn bestaat uit 

 bundels schimmeldraden, waarvan er eenige op de bladeren overgaan, 

 hier dringen zij in het weefsel, leven ten koste van het blad, tot het 

 verwelkt en afvalt. In den tak schijnen zij niet door te dringen, toch 

 bezwijkt de laatste ook, nadat alle bladeren afgevallen zijn. 



De gewone wijze van verspreiding is, dat de schimmeldraden van 

 den eenen tak op den anderen overgaan, de takken moeten elkaar 



Deel III. 28 



