355 Specerijen. 



der aangetaste boomen staande exemplaren. Niet slechts nootmuskaat, 

 maar ook andere boomen staan aan infectie bloot. 



Wij kennen meer schimmels die op of in de wortels van ver- 

 schillende planten huizen, het eenige meestal afdoende bestrijdings- 

 middel is het graven van een ringgoot om het besmette stuk grond; 

 een diepte van 2 a 3 voet is gewoonlijk voldoende. De goot moet 

 op behoorlijke diepte gehouden worden en een goede afwatering 

 hebben. Weliswaar zullen alle boomen, die zich binnen de ringgoot 

 bevinden, langzamerhand uitsterven, maar de schimmel kan zich dan 

 niet verder verspreiden. 



Nog eenige parasitisch groeiende gewassen komen op de note- 

 boomen voor, welke echter niet zooveel schade aanrichten en wel in 

 bedwang gehouden kunnen worden, o.a. de zoogenaamde pohon menoem- 

 pang, waarvan de vogeltjes de vruchtjes eten en de zaadjes in hunne 

 excrementen op de takken der boomen brengen ; de zaadjes ont- 

 wikkelen zich daarop, de plantjes dringen met hunne zuigwortels in 

 het weefsel, leven zoo lang, totdat de tak dood gaat en gaan dan 

 mede te gronde. Deze g-ewassen behooren tot de geslachten Loranthus 

 en Viscum, die op verschillende boomen groeien. Het is noodzakelijk 

 de boomen nu en dan na te zien en de parasieten weg' te nemen, 

 als zij nog jong zijn en nog weinig kwaad gedaan hebben. 



Ook epiphyten (planten die op boomen leven zonder er bepaald 

 voedsel aan te onttrekken) kunnen, als zij in zeer groote hoeveelheden 

 voorkomen en de takken met een dikke laag bedekken, kwaad doen. 

 De takken worden dan in den Westmoesson zeer zwaar en allerlei 

 schimmels en schadelijke insekten kunnen er een schuilplaats vinden. Het 

 is daarom nuttig de boomen nu en dan ook van epiphyten te zuiveren. 



Een viertal insecten kunnen tot de dierlijke parasieten van den 

 nootmuskaatboom gerekend worden. De grootste en de schadelijkste 

 is op Banda bekend als „boor boor". Deze kever legt de eitjes op of 

 in den bast van den boom ; de larve, die zich uit het eitje ontwikkelt, 

 boort zich dadelijk in, naarmate zij toeneemt in grootte, maakt zij de 

 gangen ook wijder. Nadat de volwassen larve zich verpopt heeft en 

 de uit de pop komende kevers zich naar buiten gegraven hebben, 

 paren zij zich spoedig en weldra leggen de vrouwelijke insecten weer 

 eitjes. Zij deponeeren hare eitjes één voor één op verschillende plaatsen. 

 De tijd, dien de kever voor zijn geheele ontwikkeling noodig heeft, is 



