365 



Oogst ex hf.reiihxi; van de foelie. 



Indien een rijpe muskaatvrucht aan den boom open springt, ziet 

 men de mooie roode foelie, die voor een deel het donkerbruine zaad 

 bedekt; in dien toestand is de vrucht bijzonder fraai. 



Volgens Ridley neemt men in Banda de foelie met een mes van 

 het zaad, zij kan er echter gemakkelijk met de hand afgenomen worden; 

 door, van boven beginnende, haar eenigszins naar buiten om te buigen, 

 laat zij gemakkelijk los. De foelie is slechts aan den voet der vrucht 

 verbonden, men noemt dat gedeelte het hieltje. Als het er in haar 

 geheel afgenomen en zoo gedroogd wordt, krijgt men het zoogenaamde 

 dubbel blad, dat meer gewild is, in twee helften gesneden is het 

 enkelbladig. 



De bereidino- van foelie is eenvoudiger dan die van de noten, zij 

 wordt op de vlakke bamboe bakken (tampirs) uitgespreid en aan de zon 

 blootgesteld. Aangezien er echter bij den verkoop zeer op gelet wordt 

 of de foelie in haar geheel is, dan wel gebroken, mag men ze niet 

 in eens te sterk drogen, men laat ze daarom zoo lang in de zon liggen 

 tot zij slap en buigzaam geworden is, hetgeen vrij spoedig plaats 

 heeft. Dan wordt zij plat getrapt, Ridley spreekt er van, dat zij met 

 de hand vlak orestreken wordt, en eerst daarna in de zon verder wordt 

 gedroogd. Zoodanige foelie bevat volgens Jaxse nog ruim 5% water; 

 laat men ze aan de lucht liggen, dan neemt zij weer water op, totdat 

 het gehalte ongeveer 12.5 °/ bedraagt; terwijl het watergehalte der 

 versche foelie ongeveer 55 % bedraagt. 



Als de foelie goed droog is, wordt zij uitgezocht en verpakt, en 

 is dan voor de verzending gereed. 



Oudtijds onderscheidde men drie soorten foelie: klimfoelie, afkom- 

 stig van de beste der geplukte noten ; raapfoelie was de tweede soort 

 van afgevallen en opgeraapte noten, terwijl de derde soort — de 

 stoffoelie — bestond uit half rijpe foelie en gruis. Zij werd toen ver- 

 zonden in zoogenaamde sokkels (haaltjes van matten of boombladeren), 

 waarin de foelie vast aangetrapt werd tot een gewicht van iói hol- 

 landsche ponden. 



Aan de sokkels kon men van buiten herkennen welke soort foelie 

 zij inhielden; een sokkel klimfoelie heeft drie ooren, een dito raapfoelie 

 twee, en een dito gruisfoelie één oor. 



