386 



In de landen, waar de vanielje in het wild voorkomt, groeit zij 

 in bosschen, waar de bodem bijzonder veel humus bevat. Bij het kiezen 

 van een terrein voor de vanielje zal men daarmede rekening" moeten 

 houden. De voorkeur moet gegeven worden aan humusrijken bodem, 

 met een goed doorlatenden ondergrond, zoo mogelijk in valleien, waar 

 de aanplant beschut ligt tegen zwaren wind en waar gemakkelijk 

 gedraineerd kan worden. 



De vochtigheid der lucht kan ook te groot zijn ; een voorbeeld 

 hiervan is de streek bekend onder den naam van Bois blanc op Réunion; 

 ofschoon op dit eiland zeer goede vanielje geproduceerd wordt, levert 

 de even genoemde landstreek een minder geurig, waterig product. 

 Men schrijft zulks toe aan het bijzonder hooge watergehalte der lucht. 



Wat de hoogte boven de zee betreft, is de vanielje niet kies- 

 keurig, op de Seychellen, een der belangrijkste landen voor de vanielje- 

 teelt, plant men nog met succes op 1800 voet, op Java krijgt men op 

 Garoet, 1000 voet boven de zee nog goede resultaten. Veel hooger 

 zal het wel niet traan. 



&• 



Cultuur. 



De vanieljeteelt wordt hier meestal in het klein gedreven in 

 tuinen en op erven, dus niet op maagdelijke gronden. Enkele grootere 

 aanplantingen worden hier wel aangelegd op zoogenaamde tegalans, 

 gronden die vroeger door inlanders ontgonnen en weer verlaten 

 werden, ook wel in afgeschreven kofhetuinen. 



Bij den aanleg wordt rekening gehouden met de schaduw- en 

 steunboomen, die de vanielje noodig heeft. Komen dergelijke boomen 

 reeds op het aan te leggen terrein voor, clan tracht men er zooveel 

 mogelijk partij van te trekken. Zoo werd er een vanieljetuin aangelegd 

 in een ouden kofheaanplant, waar nog dadapboomen stonden op onder - 

 lingen afstand van circa 12 voet. Door tusschen de bestaande boomen 

 nog een rij dadap te planten was het gewenschte verband bereikt. 



Na de opruiming van nog aanwezige kofheheesters, werden geulen 

 gemaakt langs de rijen boomen van circa 2 voet diep en 2 voet breed, 

 op ongeveer 6 voet van elkaar, de uitgegraven aarde werd tusschen 

 de rijen uitgespreid. Het afgeslagen onkruid werd op rijen gelegd om 

 later als dekking van den voet der vanieljestekken te dienen. De grond- 



