411 Specerijen. 



het kromme koperen mesje en tracht men met de rugzijde hiervan, 

 de schil wat los te maken en op te lichten. 



Nu en dan worden de basten te zamen gepakt, men legt den 

 convexen kant van den eenen op de concave zijde van den anderen, 

 totdat men een pak heeft van 20 c.M. dik en [l/g voet lang. Deze 

 pakken worden opgestapeld tusschen stokken en als het dagwerk 

 gedaan is, wordt de hoop bedekt met schraapsel en afval van de 

 kaneel en over het geheel wordt een mat gebonden. Men noemt dit 

 wel ten onrechte fermenteeren, de bedoeling is den bast vochtig te 

 houden voor de volgende bewerking. 



In den vroegen morgen van den volgenden dag, begint men met 

 drie stokken in den grond te drijven, en wel in schuine richting, 

 zoodat zij op ongeveer 1 voet hoogte elkaar kruisen. Zij zijn noodig 

 om een stok te dragen die aan den anderen kant op den bodem rust. 

 Üe werkman neemt een stuk kaneelbast, legt het op den stok en 

 houdt het stevig met zijn voet vast, daarna stroopt hij er met zijn 

 kromme mes voorzichtig de opperhuid af. Zoodra hij een bundel 

 gereed heeft, sorteert hij de kaneel in verschillende kwaliteiten, zoekt een 

 der mooiste en grootste stukken uit, dat voor bedekking van kleinere 

 stukken moet dienen, legt dit uit op een plank van 3 voet en snijdt 

 met een schaar de einden glad af, daarin pakt hij zooveel kleinere 

 stukken als er in kunnen. 



Nu legt men ze op in de loods uitgespannen touwen, de rand- 

 zijden naar boven gekeerd, de pijpen worden samengedrukt, zoodat 

 zij niet meer open springen. Den volgenden dag worden zij op rekken 

 in de zon gelegd, met bedekt ze met matten of goeniezakken, daar 

 zij door den invloed der zonnestralen zouden krimpen en ook de goede 

 kleur verliezen. Naar gelang van de warmte drogen de basten in twee 

 of meer dagen en verliezen daarbij 60 a 70 °/ van hun oorspronkelijk 

 gewicht. 



Eerste klas pijpen hebben een gelijkmatige dikte, kleur en kwaliteit, 

 de kleur is lichtbruin met eenige lichtere strepen, en aan den binnen- 

 kant donker matbruin. De einden zijn goed verbonden en gelijk, ze 

 hebben iets weg van opgerold bordpapier, het geheel is vast en compact. 



De groote der pijpen hangt af van de soort ; van de fijnste 

 soorten gaan er 15 tot 20 in een pond, mindere kwaliteit 10 tot 15. 

 Zij worden in bundels gebonden van 100 H>' en in goenizakken verpakt. 



