428 



tot acht in een bundel en verscheidene bundels komen uit den 

 wortelstok. De bloemen komen op een kegelvormige aar uit den 

 bladbundel, de aren zijn korter als de bladeren, zij staan op een stevigen 

 bloemstengel. Aan den top daarvan komen een aantal lichtgroene, 

 eivormige schutbladen, waarvan de bovenste grooter en roodachtig 

 getint zijn. Bij ieder schutblad komen twee bloemen, die zich niet 

 tegelijk openen, zij zijn zeer teer, geelachtig wit met een breede gele 

 streep op het midden van de lip. De vrucht schijnt niet bekend. 



Van de geschiedenis van deze kruiderij is weinig bekend. 

 Dioscorides schrijft in 77 of 78 over een soort Cyperus, op gember 

 gelijkende, maar die een gele kleur en een bitteren smaak had, waar- 

 schijnlijk curcuma. In de middeneeuwen was het kruid bekend als 

 Indische saffraan. Gargia di Orta bespreekt het onder dien naam en 

 zegt, dat het uit Indië' ingevoerd werd door Arabieren, Perzen en Turken. 



In zijn werk over de landbouw der Inlandsche bevolking bespreekt 

 de Bie de plant zeer kort, hij zegt er van ; zijnde de plant, waarvan 

 de rhizomen onder de namen van koenjit of koneng een hoofdbestand- 

 deel vormt van de kerrikruiden, die er de gele kleur aan ontleent. 

 De Inlander maakt ook gebruik van de mooie gele kleurstof om vezel- 

 stoffen te kleuren en bij Inlandsche festiviteiten smeert men er het 

 lichaam van den jubilaris mede in. Van de cultuur zegt laatstgenoemde 

 schrijver ook niet veel, hij voegt koenjit, cljahé, langkwas, tjikoer, 

 temoe tis en temoe giring bij elkaar en schrijft: daar al deze gewassen 

 de volle zon noodig hebben, verbouwt men ze op open tegalans. De 

 grond wordt eens of meermalen behakt om hem voldoende los te 

 maken. Voorts Avorden er meestal greppels aangelegd, om het regen- 

 water af te voeren, omdat in drassige gronden de wortelstok zich niet 

 kan ontwikkelen. Deze vormt het plantmateriaal. Daartoe versnijdt 

 men hem eerst in stukken van twee of drie geledingen met doorgaans 

 een gelijk getal oogen. Men plant deze op rijen uit 2 a 3 voet van 

 elkaar en in de rij op een plantwijdte van 1 a 2 voet. 



Na een week zijn de loten uitgeloopen. Op den leeftijd van een 

 maand, wanneer er zich 2 a 3 bladeren gevormd hebben, wordt de 

 aanplant gewied, een maand later nog eens, dan wordt tevens aan- 

 geaard. Gewoonlijk laat men het gewas niet ouder worden dan 2 ] / 2 a 3 

 maanden, omdat anders de wortelstok houtig of liever vezelig en voos 

 wordt en hierdoor niet gewild is. De oogst geschiedt door de geheele 



