431 Specerijen. 



nosf eens herhaald wordt, men aardt ze dan tevens aan. Weldra komen 

 de bloemen te voorschijn, die een sterken, niet voor ieder aangenamen 

 geur verspreiden. Tegen het einde van de derde of het begin van 

 de vierde maand neemt de groene vruchtschil een lichtere tint aan 

 en zijn de zaadjes voldoende rijp, om geoogst te worden. Hiertoe trekt 

 men de geheele planten uit den grond, bindt ze aan bosjes, zij worden 

 dan, in verband met het weer, een week of langer in de zon gedroogd. 



Als de vruchtschil een stroogele kleur aanneemt en de meeste 

 vruchtjes door het bros worden van de steekjes van zelf afvallen, worden 

 de verdere vruchtjes er afgeritst. Om de stukken droge bladeren en 

 steekjes die mede gekomen zijn, te verwijderen, worden de vruchtjes 

 in platte bamboemanden gewand. 



Volgens Dr. C. L. van der Burg „De voeding in Ned. Indié" 

 worden er behalve de hier geteelde nog heel wat uit Bombay ingevoerd. 



5. PlMPINELLA ANISUM AdAS. 



Anijs, in het Javaansch adas en in het Soendaneesch hadis, wordt 

 op dezelfde wijze als coriander door de bevolking hier en daar in de 

 bovenlanden geteeld. De Bie zegt, dat zij er geen olie uit stookt maar 

 de vruchtjes als kruiderij gebruikt of verkoopt. 



Van de andere kruiderijen gebruikt de bevolking volgens van 

 pen Burg nog, djinten, komijnzaad, Cuminum cymiuum L. ; adas, venkel 

 Foenicuhim vulgare Mill.; adas manis, Peucedanum oraveolcns Benth. 

 adas manis, dille enz. De meeste dezer gewassen worden hier voor 

 de behoefte niet voldoende aangeplant, maar ingevoerd. 



