481 Vezelstoffen. 



deele veroorzaakt door de felle droogte, ten deele ook door lage 

 katoenprijzen. 



Uit bovenstaande statistiek valt te lezen, dat hoewel er een stij- 

 ging waarneembaar is, deze toch niet voldoende standvastig blijkt en er 

 onder andere in 1909 nog een teruggang te constateeren valt. Vervol- 

 gens ziet men, dat het overgroote deel der katoen ruw, dat is, niet 

 ontpit wordt uitgevoerd ; voor Java is de hoeveelheid gezuiverde 

 katoen, die nitgevoerd wordt, de laatste jaren stijgend. In de gegeven 

 omstandigheden blijkt het dus voordeelig, het ontpitten aan den 

 kooper over te laten. Toch is thans het streven er op gericht, de 

 scheiding van vezel en zaad in Indië zelt te doen plaats hebben en 

 zeer terecht. De niet ontpitte katoen moet tegen lagere prijzen worden 

 verkocht dan men voor gezuiverd product maken kan; de vezel loopt 

 bij de verzending onder andere gevaar, door de aanraking met het 

 vethoudende zaad verontreinigd te worden met olie. Machinaal persen 

 is daardoor zelfs geheel uitgesloten. Bovendien kan het verwerken 

 van katoenzaad op verschillende producten (olie en perskoek voor 

 voeder en meststof, zeepfabricatie) aanleiding worden tot het vestigen 

 van winstgevende industriën in de katoencentra. Zie verder onder 

 „ontpitten en balen". 



De handel in katoen in Palembang en op Java is volgens 

 eenstemmig oordeel van deskundigen (Kuijper, van Setten en de Bie) 

 niet zooals deze zijn moest. In Palembang wordt het product opgekocht 

 door Chineezen, die er somtijds niet tegen opzien, vervalschte weeg- 

 instrumenten te bezigen of door een voorschotten-stelsel het product 

 ver onder de waarde in handen te krijgen. In Demak is nog een 

 verderfelijker feit geconstateerd ; daar tracht de producent zich voor 

 de praktijken van de opkoopers schadeloos te stellen door de 

 katoen te bezwaren met water. Hierdoor kan het product in korten 

 tijd zoo in discrediet geraken, dat herstellen zeer moeilijk wordt. 

 Ook hier is de handel in Chineesche handen, evenals op Bali en 

 Lombok. 



De afnemers van de Indische katoen zijn vooral China en Japan, 

 die, naar het voorkomt, onbeperkte hoeveelheden kunnen plaatsen van 

 het niet ontpitte product. Eene geringe hoeveelheid gezuiverde katoen 

 vond reeds zijn weg naar Europa; in 1908 werd ruim één derde dei- 

 gezuiverde katoen van Palembang naar Nederland verzonden. 



Peel III. 31 



