496 



De nu in gebruik zijnde handontpitters („churka", in Palembang 

 „kioghan" genoemd) worden in Palembang alleen gebruikt, om 

 zaadkatoen te zuiveren; men kan met dit toestel hoogstens i ] / 2 K.G. 

 lint per dag verkrijgen. Ongeveer de dubbele capaciteit bezit een 

 trapgin, in Palembang in gebruik, waarbij de houten rollen van de 

 „kioghan" vervangen zijn door stalen assen. Voor de practijk hebben 

 deze toestellen verder geene beteekenis. 



Het machinale ontpitten begint met het ontwarren van de vezels 

 in een „cotton opener", waarin tevens het stof zooveel mogelijk uit 

 de katoenmassa dooreen luchtstroom wordt verwijderd. Daarna wordt de 



massa door een ontpitmachine 

 ("g m ") gevoerd, waarbij de 

 eigenlijke scheiding van lint en 

 zaad wordt be- 

 werkstelligd, dat 

 wil zeggen, zoo 

 ver mogelijk, want 

 enkele onrijpe za- 

 den schijnen nog 

 de vezel mede te 

 Deze scheiding wordt te- 

 weeggebracht, hetzij door ge- 

 bruikmaking- van cirkelzagen, 

 die tegen borstels inloopen 

 („saw-gin"), dan wel van ge- 

 groefde lederen walsen („roller- 

 gin"). Aan het laatste type wordt 

 in het algemeen de voorkeur 

 gegeven, omdat de vezel in deze machine niet wordt beschadigd, wat 

 bij de saw-gins in hooge mate het geval is. De na het ontpitten ver- 

 kregen vezel kan vóór het balen nog aan een reiniging worden onder- 

 worpen in een machine, die de katoen met kracht een paar maal 

 omhoog werpt. Hierdoor wil men de vezels los van elkander maken 

 en de verontreinigingen er uit doen vallen, terwijl deze bewerking 

 door handarbeid wordt beëindigd. Na de zuivering kan de vezel worden 

 geperst, waartoe meestal eene hoeveelheid van circa 400 Engelsche 

 ponden aan een sterke hydraulische drukking wordt onderworpen en 



Q 



Fig. 149. Dwarse doorsnede door een „sawgin' 



