IV. 



Cocosvezel. 



Het gebruik van de vezels uit den vruchtwand van den klapper 

 was bij de Arabieren reeds in de vroegste tijden bekend, (onder den 

 naam kanbar) terwijl ook in Indië reeds voor eeuwen de cocosvrucht- 

 wand op de vezel („coïr") verwerkt werd. Na de komst van de Hollanders 

 breidde de coïrindustrie zich uit en in het midden der ió^e eeuw kwam 

 de eerste coïr naar Europa. Veel belangstelling ondervond dit product 

 toen niet, want eerst door de groote Londensche tentoonstelling van 

 185 1 raakte de Europeesche nijverheid goed bekend met de eigen- 

 schappen dezer vezel. Toch werden die eigenschappen wel reeds vroeger 

 door Europeanen gewaardeerd, met name door de zeelieden, die in 

 tropische gebieden een ruim gebruik maakten van cocostouwwerk, dat 

 zich door groote veerkracht en bestendigheid tegen zeewater onder- 

 scheidde-. 



De naam coïr wordt in verband gebracht met „kayaru", dat 

 twijnen beteekent; ook heeft men dezen wel afgeleid van het Singa- 

 leesche woord „kohu", waarmede men den bewerkten cocosvruchtwand 

 aanduidt, die bij de Tamil's „kowra" genoemd wordt. 



Beschrijving van de Plant, Cultuur enz. 



In het hoofdstuk „Oliegewassen" is de cocospalm uitvoerig 

 beschreven, zoodat voor bijzonderheden aangaande de klappercultuur 

 naar dat hoofdstuk verwezen wordt. 



