525 Vezelstoffen. 



De Vrucht. 



De cocosnoot is een éénzadige steenvrucht, gemiddeld ongeveer 

 30 c.M. lang en 15 c M. dik op de grootste breedte. Deze maten 

 zijn slechts genoemd, om een denkbeeld te geven van de grootte, 

 want bij de verschillende variëteiten verschillen deze zeer. Indien 

 men de vrucht overlangs splijt, krijgt men verschillende lagen te 

 zien; de buitenste laag is een hoornachtige, gladde opperhuid, die 

 den eigenlijken vruchtwand omsluit. Deze vruchtwand neemt een 

 groot deel van de vrucht in en is het deel, dat nu onze aandacht 

 vraagt. Het bestaat bij de rijpe vruchten uit een vezelige massa, 

 waartusschen een korrelig product waar te nemen is, dat uit het 

 ineengedroogde parenchymweefsel bestaat („cofferdam"). De binnenste 

 laag van den vruchtwand is de eigenlijke klapperdop „batok", een 

 steenhard weefsel, waaruit verschillende artikelen voor huishoudelijk 

 gebruik worden vervaardigd. Binnen dit weefsel treft men één enkel 

 zaad aan, dat uit een vast en een vloeibaar gedeelte (het klapperwater) 

 bestaat. Het vaste gedeelte wordt bijna geheel ingenomen door een 

 zeer olierijk kiemwit, de grondstof voor copra- en oliebereiding. 



De zeer jonge vruchtwand (Jav. ëmpol) wordt gegeten ; die van 

 de rijpe vrucht („tabon") natuurlijk niet meer. Deze dankt zijn waarde 

 aan de vezels, die er in voorkomen. De eenvoudigste toepassing is 

 wel die als kortharige borstel, waarbij een sector van den vruchtwand 

 („sëpet") gedeeltelijk wordt bevrijd van het korrelige weefsel, zoodat 

 een spitse borstel ontstaat met korte zeer stijve haren. In de Euro- 

 peesche huishouding bezigt men den klapperbast wel in plaats van 

 boenders. Dit gebruik heeft natuurlijk slechts een uiterst geringe 

 beteekenis in verhouding tot de productie. 



Over de samenstelling van de vrucht vindt men verschillende 

 opgaven; Prudhomme vermeldt volgende gegevens; 



Samenstelling van de cocosvruchten. 



