532 



scheid. Nadat de vezelmassa (Engelsen, „husk") met behulp van een 

 scherpe ijzeren pen is verwijderd van de noot, wordt zij gedurende 

 langeren of korteren tijd „geroot". Dit „roten" nu geschiedt gewoonlijk 

 in zout water gedurende eenige maanden ; voorzichtiger is het hier 

 van weeken te spreken, want in stilstaand zoet water bederft de vezel 

 gewoonlijk. Vandaar dat men in den regel zout water of stroomend 

 zoet water toepast. De wijze van uitvoering loopt bij het weeken nogal 

 uiteen, de eenvoudigste manier is wel die door Royle (1855) beschreven 

 voor de Laccadiven, waar men de vezel eenvoudig gedurende een 

 jaar in het zand begroef en daarbij met steenen bezwaarde. In fabrie- 

 ken op Europeeschen 

 grondslag geschiedt het 

 weeken in cementen 

 bakken gedurende twee 

 a zes dagen in stilstaand 

 water. 



Wil de cocosvezel 

 van belang worden voor 

 de Inlandsche zoowel 

 als voor de Europeesche 

 nijverheid, dan zullen 

 machinale winnines- 

 methoden ingevoerd 

 moeten worden. 



De eerste stappen 

 zijn op dezen weg reeds 

 gedaan ; op de vezel- 

 tentoonstellincr te Soera- 

 baia stelde de firma 

 Linde-Tkves Stokvis een volledige machinale installatie voor een 

 cocosvezelfabriek ten toon, waarvan hier een korte beschrijving 

 volgt. De klapper, die ongeveer in de io'le maand wordt ge- 

 plukt, komt eerst in een splijtmachine, waar de noot door rond- 

 draaiende messen in drieën wordt verdeeld. De messen gaan dooi- 

 den vruchtwand met den bast in het kiemwit. De vezelmassa wordt 

 afgescheiden en gaat door de pietmachine, d. w. z. men laat de 

 sëpët tusschen twee getande walsen doorloopen, die de massa plet 



Fig. 162. Ontvezelmachine. 



