5S8 



roten eischt de aanwezigheid van water, zoodat voor den aanleg van 

 een Hibiscus-aanplant nagegaan dient te worden, of dit in voldoende 

 mate aanwezig is. Men kan de stengels in stilstaand water (root-kuilen) 

 of in stroomend water doen roten. In de rootkuilen moet het water 

 iederen dag of om den anderen dag ververscht worden. Bij die roting 

 wordt het parenchym (het weefsel tusschen de vezels) aangetast door 

 een bacterie, door de Kruijff geïsoleerd en Bacterium crassum d. Kr. 

 genaamd. Daar het ondereinde van den stengel houtig is en moeilijker 

 geroot wordt dan het overige, raadt de Kruijff aan, dit gedeelte vóór 

 te roten, door de bossen 4 dagen met den stengelvoet alleen in het 

 rootwater te plaatsen. Daarna worden de bossen in het water gelegd, 

 zoodat de bovenste laag bossen nog circa 15 c.M. onder de oppervlakte 

 blijft. In 8 tot 14 dagen is het roten afgeloopen, d. w. z. is het weefsel 

 tusschen de vezels zoodanig door de bacterie veranderd, dat de vezels 

 practisch vrijgemaakt zijn en met de hand van de houtige kern kunnen 

 afgenomen worden. Heeft men de planten met de wortels uitgerukt, 

 dan moet het ondereinde afgesneden worden, daar dit wankleurige 

 vezels levert. Het ondereinde van den stengel bleek trouwens bij 

 overigens uitnemende vezelmonsters dikwijls onvoldoende geroot, zoodat 

 hierdoor de waarde vermindert. Daar op den duur de rotingsbacterie 

 ook de vezel zelf aantast, moet het rotingsproces dagelijks gecontro- 

 leerd worden en niet langer voortgezet dan noodig is. Nu is gelukkig 

 bij de rotingsbacterie van Hibiscus cannabinus de kans op overroting 

 gering, maar zij bestaat toch. De vezels worden met de hand van den 

 stengel afgenomen, in schoon water gespoeld en in de. zon in een 

 dunne laag gedroogd, welk proces bij gunstig weder in een half uur 

 beëindigd kan zijn. 



De op deze wijze verkregen vezel (i 1 /^ a 2% van den stengel) 

 is bij een goed verloopen bereiding glanzend wit en soepel. Vergeleken 

 met andere jute-achtige vezels, bleek de Java-jute volgens proeven van 

 Prof. van Iterson de grootste breeklengte en aanzienlijksten arbeids- 

 modulus te bezitten, terwijl de elasticiteit lag tusschen Nerajgunge- en 

 Dacca-jute. Door jutespinners onderzochte monsters bleken hoogere 

 waarde te bezitten dan middelsoort Bengaalsche jute. De van droge 

 gronden verkregen vezel was geschikt voor garens N°. 4 — 6, en indien 

 de houtige stengel voeten werden afgesneden, voor garens van 1 — 12. 

 In het laatste geval zou de prijs van 17 — 20 cent per K.G. komen op 



