Indigo. 



Algemeen geschiedkundig Overzicht. l ) 



De Aziatische volkeren moeten sinds overoude tijden met het 

 gebruik van de indigo bekend zijn geweest. De Tyriërs, Carthagers 

 en Romeinen haalden deze verfstof uit Azië en wisten ze toe te passen, 

 zonder echter haar oorsprong of wezenlijken aard te vermoeden. 

 Sommigen meenden, dat zij, evenals de gomsoorten, een product van 

 uitzweeting was en met klei tot koekjes gevormd werd ; anderen 

 beschouwden haar als een kostbaar metaal. 



Reeds Plinius beschreef de indigo en wel als een blauwe, in het 

 purper loopende kleurstof, die men door sublimatie uit het in den 

 handel voorkomende product zuiver kon afzonderen. De aloude naam 

 pigmentum indicum, dien zij in Europa ontving, laat geen twijfel 

 aangaande het vaderland over, en in Azië moet men dus niet alleen 

 het kleurende beginsel in de indigoplanten ontdekt hebben, maar de 

 verfstof ook al vroeg hebben leeren afzonderen. Marco Polo (13e eeuw) 

 maakte na zijne reis in Indië gewag van de „endego". Vóórdat de 

 ontdekkingsreizen op het einde van de 15e eeuw, de nieuwe handels- 

 wegen geopend hadden, werd de indigo over de golf van Oman door 

 Perzië en Syrië of langs de Roode Zee door Egypte van Azië naar 

 Europa overgebracht. In een tarief van Marseille, van het jaar 1228, 

 komt de indigo van Bagdad voor. 



Aanvankelijk werd de indigo in Europa alleen bij kleine hoeveel- 

 heden gebruikt tot versterking van de kleur van de pastel {Isatis 

 tinctoria, een Crucifeer), die men ook weede (Duitsch waid) noemde, 

 en wier aanplant gedurende vele eeuwen reeds een bloeienden tak 

 van cultuur in Duitschland (Thüringen), Frankrijk (Languedoc en 

 Provence), Italië en in Kngeland uitmaakte. 



Tegen het einde der 16e eeuw hadden de ververs echter reeds 

 de grootere voortreffelijkheid van de indigo als verfstof leeren waar- 



') Dit historische gedeelte is grootendeels ontleend aan den 2™ druk der O.-I. Cultures. 



