618 



van uitbreiding van de aanplantingen, maar aan de enorme prijsstijging- 

 door den oorlog toe te schrijven, waardoor alle indigo, die maar eenigszins 

 voor uitvoer in aanmerking kwam, somtijds ongedroogd, werd uitgevoerd. 

 Het is zelfs niet onwaarschijnlijk, dat onder de in dat jaar uitgevoerde 

 begrepen is synthetische, die vroeger ingevoerd, nu weer werd uitgevoerd. 



Tot 1906 is de vermindering van productie en uitvoer grootendeels 

 aan de daling van de prijzen toe te schrijven. Daarna zijn de prijzen 

 weer een weinig gestegen zonder dat dit heeft kunnen verhinderen, 

 dat de productiecijfers zijn blijven dalen. De meeste indigoplanters 

 oordeelden het voordeeliger de indigocultuur te vervangen door die 

 van tabak of suikerriet, zelfs toen de prijzen weer iets beter werden. 



De daling van de indigo-prijzen van 1896 af is toe te schrijven 

 aan de concurrentie van de synthetische indigo, hoofdzakelijk door het 

 zoogenaamde „Indigorein" van de Badische Anilin- und Sodafabrik te 

 Ludwigshafen a/R., door de indigo van de Farbwerke vorm. Meister 

 Lücius u. Brüning in Höchst a/M. en door die van de chemische 

 fabriek Heijden — Radebeul te Bazel. Terwijl in 1897 in het Duitsche 

 tolgebied nog 900.500 K.G. meer in- dan uitgevoerd werd, was in 1900 de 

 uitvoer 1.308.500 K.G. meer en in 19 10 bedroeg de uitvoer 1 5.572.000 K.G., 

 welke gewichtshoeveelheden betrekking hebben op deegvorm van 20 %. 



Opmerkelijk is dat in 191 1 de waarde van Java-indigo per unit 

 ruim het dubbele was van het „Indigorein". Java-indigo, welke steeds 

 min of meer een fancy-soort was, was dat toen geheel geworden en 

 de prijzen waren geheel onafhankelijk van kunstmatige indigo. De 

 waarde van Java-indigo van prima kwaliteit met 75 °/ indigotine 

 stellende op ƒ3.50 per l/ 8 K.G., kwam de unit per 1/2 K.G. uit op 

 4 3 / 5 cent, tegen 2 1 /* cent voor het Indigorein, dat toen M. 1.50 per 

 K.G. van 20% noteerde. 



Kort vóór de in 19 14 begonnen oorlog, schrijven de Heeren 

 Caxtzlaar & Schalkwijk, was de natuur-indigo reeds grootendeels 

 door de synthetische verdrongen. Synthetische indigo werd vóór den 

 oorlog aangeboden tot Mk. 1.30 per K.G. van 20 % of 1.95 cent per 

 unit per ] ._, K.G. Op deze basis zou natuurlijke indigo van 70% 

 indigotine niet hooger dan ca. 135 c. mogen kosten. Hoewel de moge- 

 lijkheid van verlaging der productiekosten van natuur-indigo niet 

 uitgesloten is, komt het den Heer Schalkwijk voor, dat er niet 

 genoeg kans op verwezenlijking is, om na den oorlog op een voortbestaan 



