620 



residentie Soerakarta, te zamen 1902 bouws, 3 in de residentie Djokjakarta, 

 613 bonws en 1 in de residentie Pekalongan, 50 bouws. In 191 2 waren 

 er in Batavia ook 3 met 64 bouws, 12 in Soerakarta met 1562 bouws, 

 3 in Djokjakarta met 1010 bouws en geen in Pekalongan. 



Niettegenstaande door den wereldoorlog de indigoprijzen enorm 

 waren gestegen, was de uitbreiding der cultuur gering. Alleen in 

 Pekalongan is sprake van een nieuwe onderneming, vermoedelijk her- 

 vatting der cultuur op een vroegere onderneming. Terwijl in Britsch- 

 Indië de indigocultuur als het gevolg van den oorlog aanmerkelijk 

 werd uitgebreid, is dit op Java slechts weinig het geval geweest, 

 hetgeen moet worden toegeschreven aan de hooge prijzen, die ook 

 voor andere landbouwproducten tijdens den oorlog zijn gemaakt, in 

 het bijzonder suiker en tabak. Men ging er daarom niet toe over in 

 plaats daarvan weer indigo te telen. 



Voor de inlandsche markt en voor eigen gebruik vindt men op 

 Java algemeen indigo-aanplantingen. Deze aanplantingen bedroegen in 

 1915 in de residentie Batavia 161 bouws, Pekalongan 378, Semarang 

 848, Banjoemas 49, Djokjakarta 116, Soerakarta 549, Rembang 296, 

 Soerabaja 190, Madoera 205, totaal 2792 bouws tegen 2705 bouws 

 van de Europeesche cultuur. 



De indigo van de inlandsche cultuur, die voor blauwverven en 

 batikken dient, ondervond ook den invloed van de synthetische indigo, 

 die vóór den oorlog zelfs op Java werd ingevoerd. 



Niet onbelangrijke hoeveelheden indigo, hoewel van mindere kwa- 

 liteit, werden en worden vermoedelijk nog van Guatemala en Salvador 

 uitgevoerd en wel in onregelmatige stukken van verschillenden vorm 

 en verschillende grootte, die in zakken van buffelhuiden, zoogenaamde 

 ceroenen, van 60 — 70 K.G. inhoud, in den handel worden gebracht 

 en op de markten te Londen, Marseille en Havre verhandeld. 



Streken, waar indigobereiding van eenige beteekenis bestaat, maar 

 waarvan het product niet in handelsberichten genoemd wordt, zijn : 

 de Fransche bezittingen in Voor- en Achter-Indië; China, waar Polygonum- 

 soorten tot indigo worden verwerkt, maar dat meer indigo in- dan 

 uitvoert; Japan, waar eveneens Polygon?tm-soorten gebruikt worden, 

 maar welk land ook meer invoert (o. a. van Java); de Philippijnen, 

 Brazilië, Venezuela, Mexico, waar evenals op Java, indigo ook uit 

 Indigofera oligosperma bereid wordt. 



