Indigo. 



Bestanddeelen, Synthese, Eigenschappen en 

 Beoordeeling van Indigo. 



Het hoofdbestanddeel van handelsindigo is indigotine of indigo- 

 blauw (CjCjHjoNgC^), die zoowel amorph als gekristalliseerd voorkomt, 

 en eene donkerblauwe stof met roodachtigen glans uitmaakt. 



Gesublimeerd vormt het koperroode, metaalglanzende prisma's. 

 Het indigoblauw is reukeloos en smakeloos, is in water, alcohol, aether, 

 alkaliën en verdunde zuren onoplosbaar, doch lost b.v. in chloroform 

 op. Door alkalische reductiemiddelen wordt het tot indigowit gereduceerd, 

 en met zwavelzuur vormt het twee sulfonzuren. Van een daarvan, 

 het disulfonzuur, komen het kalium en natriumzout als indogocarmijn 

 in den handel. 



Indigotine werd in 1875 door Nkncki in zeer geringe hoeveelheid 

 synthetisch door oxydatie van indol met ozon verkregen en in 1878 door 

 Prof. Adolf Bayer te München, wien het o-elukte isatine kunstmatig 

 te bereiden, in grootere hoeveelheid langs synthetischen weg bereid. In 

 1880 werd door denzelfden geleerde de bekende synthese van indigotine 

 uit kaneelzuur bekend gemaakt en gepatenteerd, waardoor het mogelijk 

 werd (al waren ook de kosten nog te hoog) het product fabriekmatig 

 te bereiden. 



Intusschen zijn nog vele andere methoden gevonden om het 

 indigoblauw langs synthetischen weg technisch te bereiden, waarvan 

 twee van Karl Heumann tot de belangrijkste behooren, althans uit 

 het oogpunt van fabriekmatige bereiding. Beide methoden zijn in 

 Mei en Juni 1890 voor de „Badische Anilin- und Sodafabrik" 

 gepatenteerd. 



Bij de methode, die oorspronkelijk aanleiding gaf tot de scherpe 

 concurrentie tusschen de plantaardige en de synthetische indigo, was 

 anthranilzuur (verkregen uit naphtaline) het uitgangspunt. Dit werd 



