624 



lossen. Het van de oplossing gescheiden blauw wordt met zwavelzuur 

 gesulfoneerd en colorimetrisch vergeleken met op dezelfde wijze ge- 

 sulfoneerde zuivere indigotine. De van het onoplosbaar gebleven blauw 

 afgefiltreerde oplossing kan dienen om ook het gehalte aan rood te 

 bepalen. Een aliquoot gedeelte van het fikraat wordt dan bijna geheel 

 met natron geneutraliseerd, waardoor èn bruin èn rood neerslaan. 

 Door behandeling van het afgefiltreerde neerslag met natronlooy wordt 

 het bruin opgelost. Het met water uitgewasschen rood wordt in ijsazijn 

 opgelost en de zoo verkregen oplossing colorimetrisch vergeleken met 

 eene standaard roodoplossing, uit roodrijke indigo bereid. 



Het is gebleken 1), dat ook met voordeel van den spectroscoop voor 

 de bepaling van blauw en rood in indigo kan worden gebruik gemaakt. 



Bij de beoordeeling op het oog is bij de plantaardige indigo de 

 zachtheid in de eerste plaats van zeer veel belang, vervolgens de 

 structuur, die niet korrelig mag zijn, en dan de meerdere of mindere 

 fijnheid van „deeg". De kleur moet liefst levendig blauw violet of blauw 

 purper zijn. Dofblauw of zwartachtig en ook stippig is minder gewenscht 

 en indigo, waarop met den achterkant van den nagel gemakkelijk 

 eene als koper glanzende streep wordt gemaakt, is veelal hard. Een 

 veel voorkomend gebrek bij indigo is de zoogenaamde windbreuk, 

 d. i. vorming van schimmels in het binnenste der indigokoekjes en 

 daarmede gepaard gaande brokkeligheid. Bij de fijnere indigosoorten 

 vooral let de handel ook op het formaat der koekjes en de aanwezigheid 

 van meer of minder gebroken stukken. 



De Benofaal-indieo onderscheidt zich van de Java-indioo door 

 een lager gehalte aan indigoblauw en een hooger gehalte aan indigolijm, 

 indigobruin en aschbestanddeelen en is in verband daarmede meestal 

 harder en minder fijn van deeg en kleur, zoodat de Java-indigo ge- 

 middeld veel hoogeren prijs opbrengt dan de Britsch-Indische. 



] ) Dissertatie van Dr. J. E. Tulleken. (Uitg. J. M. N. Kapteijn, Leiden). 



