Indigo. 



Theorie van de Indigo-Fabrikatie en Onderzoekingen 



over Indigo. 



De in den handel voorkomende plantaardige indigo heeft haar 

 ontstaan te danken aan de door enzymwerking teweeggebrachte 

 splitsing van een in f// d/go f era-soorten voorkomend glycoside, dat door 

 Schünck indicaan genoemd werd, en de daarop volgende oxydatie 

 van een der beide splitsingsproducten. Zoowel glycoside als enzym 

 komen hoofdzakelijk in de bladeren der f/id/go/cra-planten voor, maar 

 worden volgens de onderzoekingen van Mejuffrouw Wilbrink, botaniste 

 aan het voormalige proefstation voor Indigo (Klaten en Buitenzorg) 

 ook in andere groene deelen van de plant, maar niet in het hout of 

 de wortels aangetroffen. Het hoogste gehalte aan indicaan, nl. 2.22 %, 

 vond Mej. Wilbrink bij het onderzoek van eene plant Natal-indigo 

 in de bladknoppen. Voor het gehalte der blaadjes van de zelfde plant 

 werd 1.4X o/ gevonden. De bepaling van het indicaan geschiedde 

 door de plantendeelen met kokend water uit te loogen en in de 

 oplossing het indicaan door behandeling met isatine en zoutzuur 

 omtezetten in indigorood, dit in ijsazijn op te lossen en daarin colori- 

 metrisch te bepalen. Het principe van deze methode is te danken 

 aan Professor M. W. Beverinck te Delft. Volgens dezelfde methode 

 werkende, maar met directe weging van het indigorood vond Dr. Lohmann 

 (Algemeen Proefstation te Salatiga) bij Natal-indigo voor het indicaan- 

 gehalte van de jonge blaadjes 2.44 % en van de oude blaadjes 

 1.36 % en op droge stof omgerekend in jonge blaadjes 9.2 % en 

 in oude blaadjes 4.8 % De cijfers, die Lohmann ten aanzien van 

 het gehalte van Guatemala-indigo en stek-indigo opgeeft, wijzen op 

 een indicaangehalte van de bladeren, dat niet veel verschik van dat 

 van de bladeren van Natal-indigo, terwijl de bladeren van „tjanti". 

 vermoedelijk Indigo/era au//, minder indicaan zouden bevatten. 



Het grehalte aan indicaan van de bladeren en daardoor ook van 



