653 Indigo. 



gaat dan het glycoside in oplossing. Op die wijze wisten Hoogewerff 

 en Ter Meulen door uitlooging van Natal-indigobladeren 1) zuiver 

 indicaan in spiesvormige kristallen met 3 moleculen kristalwater te 

 verkrijgen. Zij vonden dat dit indicaan in water, methyl- en aethyl- 

 alcohol en in aceton tamelijk goed oploste, daarentegen zeer weinig 

 in benzol, zwavelkoolstof, chloroform en aether. Het heeft een bitteren 

 smaak en het is optisch actief; eene 2 % oplossing in water draait 

 bij 15 C. in een buis van 2 d.M. ongeveer 2 naar links. 



Als moleculair-formule van het watervrije glycoside werd gevonden 



C H H ]7 N0 6 . 



Uit de oplossing in water werd door verhitting met zoutzuur 

 en het doorblazen van lucht, onder toevoeging van ferrichloride, als 

 zuurstofoverdrager, door hen 91 % verkregen van de indigo, die 

 volgens de vergelijkingen 



C u H, 7 N0 6 + H 2 = C 6 H ]2 6 + C 6 H 8 NO 

 2 C 8 H 7 NO + 2 = 2 H 2 + C 16 H 10 N 2 O 2 



verkregen had moeten. 



Volgens de eerste formule vormen zich bij de splitsing van het 

 indicaan onder wateropneming indoxyl en suiker. Het eerste wordt dan 

 tot indigotine geoxydeerd. De Heer Hazewinkel, voormalig directeur 

 van het proefstation voor indigo (eerst te Klaten en later te Buitenzorg) 

 en Prof. Beyerinck te Delft houden eveneens het stikstofhoudende 

 splitsingsproduct van het indicaan voor identiek met het vroeger door 

 Bayer gevonden indoxyl, hetgeen reeds vroeger door Marchlewski 

 was beweerd. 



Van Lookeren Campagne vond, dat de gevormde suiker d-glucose 

 is, hetgeen door de onderzoekingen van Prof. Ter Meulen werd 

 bevestigd. 



Vroeger meende men, dat bij de indigobereiding het indicaan 

 onder invloed van bacteriën gesplitst werd. Een dergelijke splitsing 

 is inderdaad niet onmogelijk, maar bij de indigobereiding, zooals die 

 op Java plaats heeft, is dit niet het geval en kan daarbij alleen 

 aan enzymwerking gedacht worden. De onderzoekingen van Prof. van 

 Romburgh, van Lookeren Campagne, Hazewinkel en Prof. Beyerinck 

 hebben dit afdoende aangetoond. 



') Ook uit Pe/ygonum-bladeren. 



