Indigo. 



Indigo als kleurstof. 



Wil men indigo als kleurstof gebruiken, dan moet zij eerst in 

 een oplosbaren vorm gebracht worden om op de vezels te kunnen 

 vasthechten. Men kan dit doen door de indigotine tot indigowit te 

 reduceeren, met eene waterige alkalische oplossing daarvan de te 

 verven weefsels of garens te drenken en er dan de zuurstof op te 

 laten inwerken, zoodat indigoblauw zich weder vormt, of door de indigo 

 met zwavelzuur te behandelen en er dan indigocarmijn (indigoblauw- 

 disulfonzure-natron) van te maken, hetgeen eene oplossing geeft, die 

 direct blauw verft. Tn het geval, dat men de zwavelzure oplossing 

 gebruikt, spreekt men van Saksisch-blauw-ververij 1). De carmijnop- 

 lossing wordt steeds een weinig aangezuurd en gewoonlijk met aluin 

 als „mordant" 2 ) gebruikt, terwijl in de warme vloeistof wordt geverfd. 

 Voor katoen is het Saksisch-blauw niet geschikt. 



Het blauw, dat men met de zwavelzure oplossing verkrijgt, geeft 

 op wol en zijde wel eene fraai levendige nuance, maar is veel minder 

 lichtecht en ook niet zóó waschecht als met het blauw, volgens de 

 eerste methode verkregen, het geval is. Men kan er echter ook groen 

 mede verven door gelijktijdig eene gele kleurstof, bijv. pikrinezuur, 

 aan te wenden. Deze wijze van verven wordt door invoering van 

 andere blauwe verfstoffen, als het z.g. patentblauw, het thiocarmijn 

 enz., weinig meer toegepast. 



Bij de eerste methode, de zoogenaamde kuipververij, moet de 

 indigo eerst in den fijnsten poedervorm worden gebracht en om dit 

 te bereiken soms dagen lang gemalen, ten einde in de kuip gemakkelijk 

 en volledig opgelost te worden. 



Ook synthetische indigo kan bij de bereiding zóó grofkristallijn 

 uitgescheiden worden, dat de oplosbaarheid er door vermindert wordt. 



1 ) In 1740 door „Bergrath" Bartii te Groszenheim in Saksen uitgevonden. 



2 ) Middel om kleurstof heter op de vezels vast te hechten. 



Deel III. 42 



