Looi- en Verfstoffen. 



Mangrovebast. 



Dk mangrovevegetatie en mark geographische verbreiding. 



Mangrovebast is afkomstig van verschillende boomsoorten (bakau, 

 tèngar), die aangetroffen worden in de meest als „mangrove" 1) aan- 

 geduide vloedbosschen der tropische gewesten. Vroeger slechts van 

 locaal belang geacht, wordt mangrovebast bij de stijgende vraag naar 

 looimiddelen in steeds toenemende hoeveelheden uitgevoerd. 



Mangrovewouden vindt men aan de kusten van alle vochtig- 

 tropische gebieden dciar, waar deze zeer glooiend zijn en de branding niet 

 te sterk is, in het bijzonder in bochten en riviermondingen ; zij bedekken 

 het tusschen de eb- en vloedlijn gelegen deel van het strand, dat 

 dus afwisselend overspoeld wordt of droog ligt en dringen tot in zee 

 voort. Men onderscheidt de Indo-Maleische en de Amerikaansche 

 mangrovevegetatie. De eerste, die hier nader_ besproken zal worden, 

 is veel rijker aan soorten dan de laatstgenoemde. Deze bestaat slechts 

 uit vier boomsoorten: Rhizophora Mangle L., Avicemria tomentosa Jacq., 

 Avicennia nitida Jacq., en Laguncularia racemosa Gaertn. Hoogstwaar- 

 schijnlijk is de mangrovevegetatie op het oostelijke halfrond ontstaan 

 en heeft zij zich van daar uit verbreid; thans schijnt geen uitwisseling 

 van soorten tusschen beide gebieden meer plaats te hebben. Een blik 

 op de kaart der zeestroomingen leert ons terstond, dat de verspreiding 

 van de mangroveplanten van het Indo-Maleische gebied berust op het 

 drijfvermogen van de vruchten en zaden. 



Mangrovebosschen komen vooral voor aan de kusten van den 

 Maleischen Archipel en van het vasteland van Azië, van de monding 

 van den Indus af tot aan Kanton; westelijk en oostelijk wordt de flora 

 veel armer, hoewel de laatste vertegenwoordigers tot diep in de Roode 

 Zee voortdringen en ook nog op Zuid-Japan aan te treffen zijn. Op 



') Mangro is de inlandsche naam voor Rhizophora Mangle L. in Suriname. 



