716 



Nieuw-Guinea, in Noord-Australie en in Polynesië vindt men eveneens 

 vloedbosschen, hoewel zij daar minder vormenrijk zijn. 



Van den Indischen Archipel uit, zijn door den aequatorialen stroom 

 de zaden van talrijke mangrovegewassen medegesleept naar de Sey- 

 chellen, Madag-ascar en de Oostkust van Afrika, van Zanzibar tot Natal. 

 De Agulhastroom, die langs deze Oostkust loopt van Noord naar Zuid, 

 wendt zich bij de Kaap de Goede Hoop met een scherpen hoek bijna 

 oostelijk om, zoodat geen vruchten of zaden uit den Archipel aan de 

 Westkust van Afrika komen ; de West-Afrikaansche mangrove sluit 

 zich bij de Amerikaansche flora aan en bevat geen Maleische soorten, 

 wier zaden door zeestroomingen verbreid zijn, doch wel enkele vormen, 

 die waarschijnlijk over land van de Oost- naar de Westkust zijn geraakt. 

 In Amerika vindt men vloedbosschen aan de Westkust van Zuid-Californië 

 tot slechts 4 Z. Br., doch aan de Oostkust van Florida tot St.-Catharina 

 (27 Z. Br.) ; men treft deze flora op tal van West-Indische eilanden aan 



Binnen Nederlandsch-lndië vindt men mangrovewouden op Sumatra 

 en wel sterker aan de Oostkust dan aan de Westkust. De sfeheele 

 Oostkust is met een vrijwel samenhangend kustwoud omzoomd, dat bij de 

 groote rivieren (Rohan, Kampar, Djambi, Moesi) diep landwaarts zich 

 voortzet. Dat Java mangrovebosschen bezit, is algemeen bekend. Toch 

 zijn zij, wat uitgestrektheid betreft, van weinig beteekenis tegenover 

 die van Sumatra en Borneo. Behalve bij de Kinderzee aan de Zuid- 

 kust vindt men deze vegetatie slechts aan de Noordkust. 



Borneo is het rijkst aan vloedwouden ; het land is over groote 

 oppervlakten zóó laag, dat de getijden tot meer dan honderd zeemijlen 

 landwaarts op de rivieren merkbaar zijn en even ver dringen de vloed- 

 wouden door. Een ontzaglijk uitgebreid moeras vindt men op de grens 

 van de Oosterafdeeling en Britsch Noord-Borneo, van de Boelangan- 

 rivier tot Cowie-Harbour. Op Celebes is de mangrove tot enkele kust- 

 streken beperkt ; veel algemeener is zij te vinden op Nieuw-Guinea. 



Vrijwel alle planten in deze kustwouden zijn rijk aan lojistof; men 

 heeft deze stof zelfs in verband gebracht met de eigenaardige standplaats 

 en er een voorbehoedmiddel in gezien teyen de verrotting, die de stammen 

 bedreigt, daar deze afwisselend aan lucht en water zijn blootgesteld. 



Het aantal soorten in de mangrovewouden is zeer beperkt; het 

 zijn meest houtige gewassen. 



Om zich tegen den golfslag staande te houden zijn de boomen met 



