Pilangbast. 



Tot de looimiddelen, die van oudsher door de inlandsche bevolking: 

 op Java gebruikt zijn, behoort de pilangbast, van Acacia latcopliloca 

 Willd. (fam. der Mimosaceae). Deze boom komt in geheel Midden- en 

 Oost-Ja va beneden 500 meter voor en is in vele streken zelfs zeer 

 algemeen. Ten Westen van Soemedang, in de Preanger, treft men 

 hem niet aan. Vooral is de pilang te vinden in de djatibosschen en 

 andere loofverliezende wouden van Soerakarta en Madioen op onvrucht- 

 baren grond. In Bezoeki vormt pilang, alléén of gemengd met klampis 

 'Acacia tomentosa JI Md.), op 50 — 200 meter hoogte hier en daar 

 bosschen. Pilang heeft een groot weerstandsvermogen tegen droogte. 



Acacia Icucophloea Wilirf. is een zeer hooge, dikke boom; men 

 treft exemplaren aan, die bij 35 meter hoogte één meter dik zijn ; veelal 

 bereikt de pilang slechts 25 meter. De rolronde, rechte stam is tot aan- 

 zienlijke hoogte onvertakt; hij bezit geen wortellijsten, maar is sterk 

 gedoomd. De kroon is meestal dicht, met donkergroen loof, eenigszins 

 koepel- of schermvormig. Kort vóór den bloei wisselt de boom zijn 

 blad, doch spoedig is hij weer groen, zoodat hij in de maandenlang 

 kale djatibosschen gemakkelijk in het oog valt. 



De bladeren zijn, als bij de meeste Acacia-soorten, dubbelgevind, 

 hun steunblaadjes zijn door doornen vervangen, die van 10 — 70 mM. 

 lang zijn. De gele bloemen staan in hoofdjes, die op hun beurt tot 

 zeer rijk bloeiende, sterk vertakte pluimen aan de toppen der takken 

 vereenigd zijn. In Mei — Juni heeft de bloei plaats. De vruchten zijn 

 lange, smalle peulen. 



Hoewel het roodachtigbruine kernhout zeer geschikt voor meubel- 

 hoirt is en ook voor huis- en bruggenbouw om zijne sterkte en duur- 

 zaamheid door den Inlander hoog geschat wordt, is toch de bast het 

 voornaamste product van dezen boom. Uitwendig is de gladde schors 

 geelwit, zoodat ook hierdoor de pilangstammen gemakkelijk in het 



