7% 



de plantjes uit den grond, snijdt zoowel den stengel als den wortel 

 tot op ± 45 cM. met een scherp mes schuin af. De snijvlakte aan 

 den stengel wordt soms wel met teer bestreken, terwijl van den 

 penwortel de zijwortels ter dege worden ingekort. Deze stumps zijn 

 zeer sterk en kunnen bij behoorlijke verpakking verre reizen verdragen. 



Het kweeken van jonge plantjes in mandjes of bamboekokers 

 komt slechts bij uitzondering voor, en verdient ook minder aanbeveling. 

 Daar de hoofdwortel van den Hevea zeer lang is, zal men vóór het 

 uitplanten dien wortel, welke meest door den bodem van het mandje 

 of van den koker heen gegroeid is, moeten inkorten. Het behoeft wel 

 geen betoog, dat men achterlijke plantjes, of dezulke, die afwijkingen 

 vertoonen, niet als plantmateriaal mag gebruiken, evenmin als planten 

 met gekromden of gedraaiden penwortel. 



In den laatsten tijd heeft men ook met oculeeren van Hevea 

 op meer uitgebreide schaal proeven genomen in den Cultuurtuin te 

 Buitenzorg, waarbij volgens den Heer van Helten de FoRKERT-methode 

 de beste resultaten gaf. Deze methode heeft veel overeenkomst met 

 het plak-oculeeren, alleen wordt bij deze zoowel het oog als het stukje 

 van den onderstam met een zeer scherp mes afgesneden en niet gelicht. 



Van welk plantmateriaal men ook gebruik maakt, steeds wordt 

 het in plantgaten uitgeplant, die op de bekende, bij de kofnecultuur 

 bijvoorbeeld reeds beschreven wijze, gemaakt worden ter grootte van 

 1,5 of 2 voet in het vierkant. Indien men „stumps" uitzet, is er vooral 

 op te letten, dat men deze even diep plant als zij op het kweekbed 

 stonden. Bij het gebruik van tjangkokans of van plantjes met kluit heeft 

 men er natuurlijk voor te zorgen, dat deze bij het transport zoo weinig 

 mogelijk lijden. Zekerheidshalve kan men de oude bladeren gedeeltelijk 

 inkorten. Bij het in den aanplant poten van pas ontkiemde zaden 

 plaatst men liefst een tweetal in het plantgat ; men kan dan van de twee 

 het best groeiende plantje behouden en ondervangt zoo het bezwaar, 

 dat men niet, zooals bij planten op het kweekbed, een keuze kan doen. 

 De uitoeleafde zaden hebben echter veel van de vraatzucht van allerlei 

 ongedierte te lijden en de onderhoudskosten zijn natuurlijk grooter. 



Een zeer belangrijk vraagstuk, waarover de meeningen nog 

 steeds verdeeld zijn, is de plantwijdte. Vroeger heeft men deze vaak 

 vrij klein genomen, io of 12 voet; in de laatste tijden plantte men 

 veel op 12 >; 2 4> dan wel op 16 X l & of 18 X 18. Bij het enge 



