800 



heeft men ook wel een tusschenplanting van Leguminosen, zooals van 

 Tephrosia purpurea, Crotallaria striata, Mimosa invisa (kruidje-roer-mij- 

 niet) of van indigo aangebracht, waarbij men, behalve het voordeel van een 

 grondbedekking ook dat van een kostelooze stikstofbemesting heeft. Van 

 de toepassing van beide eerstgenoemde is men echter op vele onder- 

 nemingen teruggekomen, omdat die planten spoedig houtige stenoels 

 maken en bovendien allerlei vijanden van den Hevea heeten te herbergen, 

 terwijl voor de laatste als bezwaar geldt, dat zij sterk gedoomd is. In den 

 laatsten tijd heeft men groote verwachtingen van Passiflora foetida, een in 

 vele streken in het wild voorkomende klimplant, die een zeer goede grond- 

 bedekking vormt en ook den roep heeft, andere onkruiden te verstikken. 

 Met hetzelfde doel gebruikt men ook wel kratok (Phaseolus lunatus). 



Verder plant men tegenwoordig ook op groote schaal lamtoro 

 (Leucaena glauca), eveneens een Leguminose, die echter geregeld kort 

 gehouden moet worden. 



Behalve aan het onderhoud van den bodem, heeft men in het 

 begin ook de noodige aandacht aan de jonge boomen te wijden. Heeft 

 men stumps als plantmateriaal gebruikt, dan ziet men al spoedig 

 uitloopers te voorschijn komen, waarvan alleen de sterkste wordt 

 aangehouden, die na eenigen tijd geheel met het stammetje vergroeit, 

 zoodat men een recht opgaanden boom verkrijgt. Deze groeit echter 

 in het eerste jaar spichtig op en gaat zich pas later vertakken. Men 

 heeft, ter bevordering van den diktegroei, de boompjes wel getopt of 

 op een hoogte van ± 5 Meter ingenepen. Het beoogde doel wordt daar- 

 mede wel bereikt, maar nu heeft men vaak met het bezwaar te kampen, dat 

 de kroon te zwaar wordt, zoodat vooral op aan den wind blootgestelde 

 plaatsen gemakkelijk takken afbreken, dan wel, dat op de plek, waarde 

 takken uitliepen, de boom scheurt. Men is dus vrijwel van die bewerking 

 teruggekomen en volgens Dr. Cramer kan men, zoo noodig, de tak- 

 vorming bevorderen door de bovenste bladeren van den stam af te 

 plukken. Er ontstaan dan in de bladoksels takken, maar de stam blijft 

 doorgroeien. Eveneens volgens Dr. Cramer, snoeit men, sinds 19 10 

 ongeveer, algemeen alle takken weg van de onderste 10 voet stam. 

 Dit snoeien moet op de bekende wijze met zorg geschieden. Men kapt 

 eerst de takken grootendeels af en zaagt dan zoo glad mogelijk den 

 stomp bij den stam af, waarna men zoo noodig de wond met een 

 scherp mes bijsnijdt en ze daarop teert met gekookte teer. 





