Sis 



gedeelten, terwijl eindelijk, naar het schijnt, caoutchouc uit boomen, 

 die op een groote hoogte boven de zee groeien, rijker aan hars is, 

 dan het product, gewonnen uit boomen in de laagte gecultiveerd. 

 Het harsgehalte van verschillend gekleurde caoutchouc is vrijwel gelijk. 



Werd de grootste hoeveelheid Ficus-caoutchouc, die voorjaren in 

 den handel kwam, van in het wild groeiende boomen gewonnen, later 

 werd dit anders. De onoordeelkundige wijze, waarop de boomen in de 

 bosschen door de Inlanders geëxploiteerd werden, deed den handel 

 in dit product sterk achteruitgaan en al behoefde men niet te vreezen, 

 dat deze nuttige boom uitgeroeid zou worden, toch was het denkbeeld 

 toe te juichen, om de cultuur ervan te beproeven. De verdienste, 

 het eerst een aanplant van Ficus elastica in den grond gebracht te 

 hebben, komt tóe aan den Heer Hofland. Dit geschiedde omstreeks 

 1864. Deze aanplant, zeker wel de oudste caoutchouc-aanplant van 

 de wereld, werd te Wera, op de Pamanoekan- en Tjiasem-landen in 

 Krawang aangelegd. Van de toen geplante boomen waren eenige jaren 

 geleden nog omstreeks 5000 exemplaren in leven. De plantwijdte bedroeg 

 8 Meter. Aanplantingen van jongeren datum vindt men op Tjikandi 

 Oedik in Bantam; deze dagteekenen van 1876. In Bantam treft men 

 ook nog eenige, door Europeanen aangelegde, karettuinen aan, terwijl 

 verder in Deli de cultuur voor ongeveer 25 jaar eveneens met kracht 

 ter hand genomen werd, maar zich later door die van den Para-rubber 

 boom verdrongen zag-. Het Boschwezen heeft zich eveneens reeds sedert 

 ongeveer veertig jaar op de karetcultuur toegelegd en in 191 6 bedroeg 

 de beplante oppervlakte van zijne Ficus-ondernemingen 11 13 H.A., 

 welke bijna 63500 K.G. product opleverden. 



In Britsch-Indië waren reeds in 1837 stemmen opgegaan om tot 

 de cultuur van Ficus elastica op te wekken ; het duurde echter tot 

 1873, voor men daartoe overging, en dit eerst naar aanleiding van de 

 groote verwoestingen, die onder de in het wild groeiende boomen 

 waren aangericht, door het stelsellooze en moordende tappen, wijl men 

 de opbrengst der boomen voor zekeren tijd verpacht had. 



In 1884 achtte men de verkregen resultaten gunstig genoeg om 

 met de aanplanting van dezen boom voort te gaan en wel in dien 

 zin, dat jaarlijks 200 acres bijgeplant zouden worden. Later echter was 

 twijfel aan de finantiëele resultaten oorzaak, dat men verdere bijplanting 

 staakte. 



