iiout. 



Inleiding. 



De Inlandsche tropische landbouwer is van huis uit het bosch 

 zeer vijandig- gezind. Vooral wanneer zijn bedrijf nog op een lagen 

 trap van ontwikkeling staat en hij nog niet geleerd heeft de vrucht- 

 baarheid van de bouwkruin te behouden, ziet hij zich genoodzaakt 

 elk jaar een nieuw stuk bosch te vellen. Veelal eerst na vijf en meer 

 jaren is de oude akker voldoende hersteld om met kans op succes 

 voor een tweede maal met landbouwgewassen te worden beplant. 



Ook voor de cultuur van stapelproducten worden vooral in de laatste 

 jaren in onze Oost-Indische koloniën uitgestrekte bosschen vernield en 

 menig houtvester ziet zulks met leede oogen aan. 



Er zijn bosschen, die om klimatologische redenen in stand ge- 

 houden moeten worden. Belooft het bosch op zich zelf ruime opbrengsten, 

 al is het niet aanstonds, en is het twijfelachtig, of de grond wel duur- 

 zaam voor den landbouw geschikt is, ook dan is het beter, dat het 

 bosch blijft, hetgeen het is. 



Toch zou het niet van een ruim inzicht getuigen, zoo de hout- 

 vester zich onder alle omstandigheden tegen het boschkappen zoo veel 

 mogelijk verzette. 



Het kostte mij in der tijd als beheerder van de houtvestcrij 

 Preanger Regentschappen en Krawang veel moeite om de uitgestrekte 

 wouden op de Zuidhelling van den Papandajan uitgesloten te houden 

 van de boschreserve. 



Op grond van algemeene voorschriften wilde men te Batavia die 

 bosschen, voor zooverre ze boven de 5000 voet gelegen waren, onder 

 geregeld beheer brengen en dus voor den landbouw uitsluiten. 



De Zuidhellingen van den Papadajan zijn buitengemeen steil en 

 diep ingesneden. Hoogvlakten treft men in zijne lagere gedeelten 

 niet aan, terwijl de kustzone smal is, zoodat van het aanleggen van 



