II. 



Boschbeheer. 



Het is zeer onjuist te meenen, dat in de tropen boschbeheer 

 overbodig- is. Op Java heeft men ook gedurende decenniën geloofd, 

 dat de djatiboomen tegen den bijl van den houthakker ingroeien en 

 eerst toen men tot besef kwam, dat het geheele djatiboschareaal te 

 gronde dreigde te gaan, besloot men in het midden van de ia<l<-' eeuw 

 deskundig personeel uit Europa te ontbieden. 



Laat men de gemengde bosschen aan zich zelf over, dan groeien 

 daarin allerlei boomsoorten op, wier hout veelal voor den mensch 

 weinis: waarde bezit. 



Exemplaren van goede boomsoorten worden dikwijls door inferieure 

 buren zoodanig onderdrukt, dat zij niet behoorlijk tot ontwikkeling 

 kunnen komen en bovendien hebben zij veelal zoo weinig gelegenheid 

 takvrij op te groeien, dat er slechts balkjes van geringe afmetingen 

 uit gekapt kunnen worden. Moeten nu speciale wegen worden aangelegd 

 om de geringe hoeveelheden bruikbaar hout af te voeren, dan blijkt 

 zulks gewoonlijk niet loonend te zijn en men moet daarom van de 

 boschexploitatie afzien. 



Bij een oordeelkundig boschbeheer is men er op bedacht in het 

 algemeen in elke periode slechts zooveel te vellen, dat de duurzaamheid 

 van de opbrengsten verzekerd is en de productiviteit wel toe-, maar 

 niet afneemt. 



Na de velling moet er dus ter dege voor gewaakt worden, dat 

 de leeg gekapte vlakte zoo spoedig mogelijk weer met goed groeiend 

 jong hout bestokt is en dit plantsoen zoodanig verzorgd wordt, dat 

 daaruit te zijner tijd hout verkregen wordt van op zijn minst even 

 g-oede kwaliteit als het vroeg-er aanwezig-e. 



Bij de aanwijzing van de boschafdeelingen, die in de eerstkomende 

 periode voor slooping in aanmerking komen, zal gelet moeten worden 



