89? Hout. 



Duurzaamheid. 



Een groote duurzaamheid mag een van de belangrijkste eigen- 

 schappen van het hout genoemd worden. Het hout gaat te niet door 

 plantaardige en dierlijke vijanden. De laatste zijn niet zoo gevaarlijk 

 als de eerste. 



In de tropen kunnen de witte mieren in korten tijd groote 

 hoeveelheden hout vernielen. In de meubels is het de boeboek, in 

 Nederland kleine houtworm (Anobium spec.) genaamd, die op den 

 duur groote verwoestingen kan aanrichten. Inspuiten met petroleum 

 en herhaaldelijk vernissen of met ruiterzalf bestrijken is het beste 

 middel er tegen. 



In het zeewater huist de paalworm (Teredo navalis L.) en andere 

 naverwante soorten, die het hout in betrekkelijk weinig tijds waardeloos 

 kunnen maken. 



Nog veel grooter dan het getal der dierlijke parasieten is dat 

 der plantaardige. Onder deze is vooral berucht de huiszwam (Merulius 

 lacrymans Schum). Hoeveel millioenen gulden schade deze vijandin 

 ook aan den mensch moge veroorzaakt hebben, zoo blijft ook heden 

 ten dage onze kennis aangaande haar onvoldoende. 



In mijn geschrift „Het Hout als Bouwmateriaal" wijdde ik 

 verscheidene bladzijden aan de huiszwam. Hier zij het voldoende te 

 releveeren, dat i deel sublimaat op ioo deelen water een uitstekende 

 vloeistof is om de ziekte te bestrijden, maar wegens de giftigheid moet 

 men met het gebruik zeer voorzichtig zijn. Bestrijken met petroleum, 

 cassiaolie of teer helpt eveneens, al zij het ook niet zoo afdoende. 



Het vergaan van hout wordt sterk in de hand gewerkt door 

 de aanwezigheid van vocht en reservevoedsel. Daarom is kernhout te 

 prefereeren boven spint en is het goed de boomen door ringen, vóór 

 het vellen, op stam te laten uitdrogen. 



Onder water en in den grond houden de meeste houtsoorten het 

 zeer lang uit. Aan bruggej ukken moeten de stukken, die nu eens 

 onder dan weer boven water zijn, het eerst onderzocht worden, want 

 deze o-edeelten beginnen het snelst te verrotten. 



In het spraakgebruik onderscheidt men talrijke uitdrukkingen 

 voor het vergaan van het hout. Zoo spreekt de Nederlandsche tim- 

 merman van roode en witte olm, zijn Duitsche collega van Roth- en 



Deel III. 57 



