974 



meter lengte draagt, die eene sterk gedoomde scheede bezitten en 

 waarvan de algemeene bladsteel dikwijls, doch niet steeds, in een van 

 weerhaken voorzien zweepvormig orgaan eindigt, dat bij het klimmen 

 van den palm diens' doet. De talrijke vruchten zijn uitwendig met een 

 pantser van schubben bekleed. Tusschen deze schubben treedt een 

 roodachtig hars te voorschijn, dat aan de lucht verhardt: het drakenbloed. 



Bereiding. 



Naar de wijze van 

 inzamelen verkrijgt men 

 zeer uiteenloopende kwa- 

 liteiten. Het beste draken- 

 bloed treedt vrijwillig uit; 

 men laat de vruchten aan 

 den palm tot de hars droog 

 is en schudt ze dan in een 

 zak flink dooreen; de bro- 

 ze harsstukjes vallen af en 

 kunnen doorzeven van de 

 vruchten gescheiden wor- 

 den. De zoo gewonnen 

 korrels smelt men door 

 zonnewarmte of door hee- 

 ten waterdamp samen en 

 brengt de massa, hetzij in 

 den vorm van „stangen", 

 rolronde stukken van 

 1.5 — 2 cM. dik, bij hoog- 

 stens 30 cM lang, hetzij 

 in dien van „tranen", bol- 

 letjes van 2 — 4 cM. mid- 

 dellijn. In beide gevaden 

 hult men ze inpalmbla-1, 

 meest van Licuala-soor- 

 ten. Vervolgens behandelt men de vruchten met heeten waterdamp, 

 waardoor eene helder rood gekleurde massa te voorschijn komt, die, 

 in koekvorm gebracht, als „drakenbloed in koeken" verhandeld wordt. 



Fig. 310. Daemonorops Draco BI., drakenbloedpalm. 



