1006 



met scherpe stekelpunt vertopnen: de slecht ontwikkelde bladschijf. 

 Hooger aan den stengel zijn deze bladschijven grooter. Vaak zijn de 

 scheeden bedekt met bruine, zeer scherpe, afvallende kiezelhaartjes 

 (loegoet). Snijdt men eene spruit door, dan ziet men inwendig een aantal 

 kamertjes, die naar den top toe kleiner worden ; dit zijn de holten 

 van de geledingen, die reeds op zeer jeugdigen leeftijd gevormd worden. 

 Het weefsel van deze spruiten bevat, vooral in de sterkgroeiende deelen, 

 eene aanzienlijke boeveelheid blauwzuur (o. i % van het gewicht, bij 

 90% watergehalte), hetgeen niet wegneemt, dat zulke spruiten (reboeng) 

 zoowel in Japan, als in Indië zeer veel gegeten worden, als groente of 

 in azijn ingelegd (atjar reboeng). 



De jonge stengels groeien fabelachtig snel. In weinige maanden 

 is de halm tot volle lengte uitgegroeid. In 's Lands Plantentuin nam 

 W. G. Lovink in Maart bij veel regen als sterksten groei van bamboe- 

 betong {Gigantochloa aspera Kurz) waar: 35 cM. in één etmaal (in 

 9 achtereenvolgende dagen 2.77 meter!) ; Kraus mat bij Dendrocalamus 

 giganteus Munro aan drie spruiten als maximalen groei in 24 uur : 57, 

 42 en 45 cM. Shibata mat te Tokyo zelfs eene verlenging van 83.8 cM. 

 per etmaal bij Phyllostachys mitis A. et C. Rivière. 



Naar den top toe is de stengel dunner en hij begint dan ook, 

 wanneer hij bijna de volle lengte bereikt heeft, met den top over te hangen. 

 Aanvankelijk is het weefsel tamelijk week, maar vóór het einde van 

 het eerste jaar is de stengel verhout. Nu gaat hij zich vertakken, 

 en wel bij vele toorten van boven af te beginnen ; deze zijtakken staan, 

 meerdere bijeen, in een halven krans aan de knoopen van den stengel, 

 afwisselend links of rechts ; zij dragen de eigenlijke loofbladeren, die, 

 evenals bij andere grassen, eene bladscheede bezitten. Wanneer de stengel- 

 bladscheeden niet vroeger afgevallen zijn of thans door de uitloopende 

 zijtakken worden afgestooten, worden zij door deze laatste doorboord. 



Nabij de basis is de stengel het dikst, doch van hier af versmalt hij 

 zich naar het ondereinde kegelvormig tot een dun steeltie, waarmede 

 hij met den wortelstok in verbinding staat. Dit stuk, dat meestal eenigszins 

 gekromd is, vertoont een groot aantal knoopen, waar bladscheeden 

 gezeten hebben ; uit deze knoopen ontwikkelen zich tallooze bijwortels, 

 die den halm in den grond bevestigen, daar het dunne verbindingsstuk 

 met den wortelstok onvoldoenden steun biedt. Tevens dienen deze wortels 

 voor de voeding van den stengel, die dus vrijwel voor zich zelf zorgt. 



