1024 



De bladeren zijn bij de rotans geveerd. Bij vele soorten is de 

 bladspil voorzien van een zweepvormig verlengsel („flagelliim"), dat 

 aan de onderzijde van afstand tot afstand in halven krans 5 — 6 stevige, 

 naar den bladvoet gerichte weerhaken draagt; weerhaken vindt men 

 ook aan den bladsteel. Bij sommige soorten bevinden zich in de blad- 

 oksels dergelijke van weerhaken voorziene flagellen, die men als niet 

 verder ontwikkelde bloeiwijzen moet beschouwen en die dezelfde 

 rol in het leven der rotans spelen. 



De bloemen zijn dikwijls éénslachtig, waarbij dan één exemplaar 

 slechts mannelijke, een ander slechts vrouwelijke bloemen draagt 

 (tweehuizigheid). Deze laatste vertoonen na den bloeitijd trossen van 

 grootere of kleinere, meest bolronde bessen, die van buiten eene 

 glimmend bruingele, geschubde huid vertoonen, waaronder zich eene 

 sappige laag bevindt. Deze bessen worden soms in het zout ingelegd 

 en gegeten. Bij gebreke van pinang kauwen de Inlanders de zaden 

 van sommige soorten bij de sirih. Jonge loten worden vaak gegeten. 

 In de Padangsche Bovenlanden dienen de bladeren soms tot dak- 

 bedekking (rotan-sikek, Calamits dcprcssiusculus T. et B.). 



Jonge rotanpalmen worden in Indië veel als potplant in voor- 

 galerijen gekweekt; zij groeien dan nog rechtop. Later, wanneer de 

 palm hooger geworden is, zou de stengel de kroon niet meer kunnen 

 dragen en in het woud zoekt de plant dan steun. In wijden kring 

 grijpt zij om zich heen met behulp van de meterslange flagellen. 

 Deze flagellen zijn buigzaam en taai. Wat binnen hun bereik komt, 

 wordt met behulp van de weerhaken gevangen en komt omgekeerd 

 bij den groei of door den wind zulk een orgaan over een boomtak 

 te liggen, dan blijft het daaraan met weerhaken vastzitten, waardoor 

 de rotanpalm steun verkregen heeft. Zoolang het blad nog groeit, kunnen 

 de flagellen gemakkelijk telkens verder over den tak geschoven worden, 

 maar van terugglijden is geen sprake. In het oerbosch, met zijn dichte 

 gebladerte, vindt ieder blad aldus een aangrijpingspunt, terwijl de stengel- 

 top met de nog niet uitgespreide flagellen zich recht omhoog boort 

 door het loof, om zich later op nieuwe, hooger gelegen plaatsen vast 

 te hechten. In mindere mate wordt de plant gedragen door tallooze, 

 recht uitstaande stekels op de bladscheeden, die den stengel omhullen 

 en hem ruw maken. 



Heeft de rotanpalm de hoogste kruinen van het woud bereikt, 



