1026 



Naast deze toepassingen voor de inlandsche maatschappij staat 

 de onder Westerschen invloed ontstane rotan-meubelmakerij : voor 

 tafels en stoelen gebruikt men zoowel zwaardere rotanstokken, voor 

 het geraamte, als rotanbast („vlechtriet") voor het omwinden en voor 

 de gevlochten stoelzittingen ; ook worden „pitriet"-ameublementen ver- 

 vaardigd. Dit pitriet is de kern, die overblijft, wanneer de glanzende 

 rotanbast met de hand of machinaal in smalle strooken is ver- 

 wijderd. 



Het verwerken van rotan geschiedde het eerst in China; sinds 

 eeuwen heeft men daar de stokken gespleten ; de dunne in tweeën, 

 de dikkere in vieren, waarbij men eene vierkante kern spaarde, die 

 na het aftrekken van de vlechtrietstrooken werd afgerond, terwijl de 

 baststrooken op de ruwe binnenzijde afgeschaafd en glad gemaakt 

 werden. Nog heden werkt men in China met de hand, waarbij ook 

 minderwaardige rotan bewerkt kan worden, die voor machinale bewerking 

 te zwak is. In Duitschland is de rotanindustrie in het begin van de 

 19de eeuw ontstaan. Omstreeks 1850 werd de machinale bewerking 

 ingevoerd ; thans wordt een rotanstengel in ééne bewerking ontdaan 

 van 4 — 8 vlechtrietbanden, die afgeschaafd worden, terwijl de pitriet- 

 draad tevens afgerond en glad gemaakt wordt. Dikkere pitrietkernen 

 worden nogmaals geschild; dit „pitvlechtriet" dient o. m. voor rieten 

 reiskoffers. Duitschland heeft vrijwel het monopolie van de rotanindustrie. 

 Te Weesp bestaat sedert 1875 eene dergelijke fabriek. In Amerika 

 heeft men voornamelijk fabrieken, die breed vlechtwerk maken ; dit 

 wordt met koperen stiften aaneengehecht en in rollen van 100.000 voet 

 verzonden. 



Niet alle rotansoorten zijn bruikbaar ; bij vele is de stam te 

 week en na drogen broos. De hoogste waarde hebben soorten, die 

 niet dikker zijn dan een pink, met mooie, gladde, harde, glanzende 

 oppervlakte. De dikte moet over de geheele lengte gelijk zijn en de 

 geledingen zoo lang mogelijk. Helder stroogele kleur wordt het meest 

 gewaardeerd; ook de kern moet licht van kleur zijn en bovendien 

 veerkrachtig en buigzaam. Voor bijzondere doeleinden zijn ook de 

 zéér dunne, soepele, sterke rotansoorten gezocht, die alleen in hoepel- 

 bossen worden verzonden. 



In de practijk onderscheidt men de rotans in : 



1. Glansrotan, welke eene glanzende buitenlaag bezit, die bij 



