über die Sumiua legiini des Codex Gottwicensis. etc. 445 



vel fnictuum, vel coiulemiio Hugonem Riehardo, si agitiir persoiia- 

 liter. ia ceiitum iiomiiie sortis et in deceni iiomiiie iisurai'uiii et in 

 XX. nomine expensarum et in iudicio a victore H. factaruai et per 

 sacranientum eius mihi declaratum [-arum]. Vel sie: absolvo Rieh, a 

 petitione fundi vel centum facta ab Hugone. 



Ego W. index Ordinarius notum tibi facio Richarde, Hugonem 

 quaerinioniam de te apud nie exposuisse, quapropter te cito vel 

 adinoneo ad iudicem venire. Quoniam ego W. iudex te Richarde uno 

 edicto Yocatum non venisse cognovi, ideo secundo cito , et ut possim 

 praecipio, quatinus ad iudiciuni adversario tuo H. responsurus venias. 

 Quoniam ego W. te Rieh, primo et secundo edicto eitatum ad 

 causam non venisse cognovi, eo propter tertium edictum perempto- 

 rium tibi mitto, in quo tibi notifico, rae nunc amplius te non citalu- 

 rum, immo allegationes praesentis aiiditurum et, prout iuris ordo 

 exigit, pronunciaturum, vel sie sententiam laturum. 



Quoniam ego W. scriho me accepisse mutuo X. a feneratore 

 i'uim sub usuris semissihus, pro quibus obligaveram ei codiceni 

 nieum, quo precario mihi concessit. Ego N. creditor profiteor, W. me 

 [mihi] persolvisse X. pro quibus obligaverat mihi codicem, vel sol- 

 visse pretium, quod mihi debebat ex venditione a me sibi facta, vel 

 Iradidisse mihi , quod debebat ex promissione dotis , vel ex permu- 

 tatione. Ego VV. debitor profiteor, me solvisse N. X. quos ei nomine 

 pensionis pro domitiana debebam. R. testis iurato se dicit inter- 

 fuisse, ubi W. X. mutuo dedit H. vel ubi W. codicem commodavit." 

 fol. 132^ 



Unmittelbar darauf in derselben Zeile fährt er fort : 

 „Quia difficultas tota istius quaestionis circa praescriptiones 

 attenditur, ideo hoc loco de praescriptione dicendum est. Primo 

 (juid praescriptio ? quae a magistris sie describitur: Praescr. est 

 exceptio ex tempore capiens quinquagesimam [soll offenbar heissen 

 substantiam oder essentiavi. Der Schreibfehler erklärt sich vielleicht 

 daraus, dass der Abschreiber vergass , nach der Lehre von der 

 Emphyteuse, wo von der quinquagesima die Rede ist, die Lehre de 

 praescr. einzufügen und die Formeln, die offenbar an den Schluss 

 gehören, einschob, vielleicht wegen Versetzung der Blätter], quae 

 actioni in personam vel in rem immobilem opponitur. Exceptio in 

 descriptione pro genere ponitur, quia omnis praescriptio est exceptio 

 sed non convertitur. Quandoque tamen oinnis lere exceptio dicitur 



