452 S c li II I 1 e 



malae fidei in rebus ecciesiasticis. Quod autem ohiicitui' de servo et 

 puella non obvlat: illa enim statuta sunt l'avore religkuiis. Quod 

 praescriptio malae lidei nou habet b)cum in rebus ecciesiasticis, sie 

 etiam probari potest: in iure naturali habetur, quod tibi non vis. alii 

 ne feceris; cum ergo ecclesia nolit, aliquem res suas possidere, nee 

 ipsa debet rem alterius velle possidere. Dicit Augustinus: „tamdiii 

 quisque bonae fidei possessor dicitur, quamdiu ignorat rem alienani ; 

 cum vero sciverit, rem esse alienam et ah ea non recesserit, tum 

 iniustus vocabitur", ut C. XXXIIII. capite si virgo [c. 5.]. Aperle liie 

 dicit Augustinus, quod malae fidei possessor iniuste possideat. Item 

 dicit Augustinus: Si peccatum est, occulte auferre multo maioris 

 poenae est visibiliter eripere [c. 13. C. XIV. 9. 5.]." Sed praeseri- 

 bentes dum rem alienam praescribunt fructus eins percipiunt et noii 

 suos, quia nondum res eorum est, quia dum res aliqua ab aliquo prae- 

 scrihitur sua non est. Uli ergo, qui mala fide praescribunt, l'urtnni 

 vel rapinam committunt, quod non licet ecclesiae, quia hoc punirt' 

 debet. Item Augustinus: „Si res aliena non redditur, non agitii; 

 poenitentia sed simulatur, et non remittitur peccatum nisi restituatm 

 ablatum" [c. 1. C. XIV. 9. 6.]. Si ergo ecclesia vel monasterium rem 

 aliquam praescribit, cum in praescribendo fructus alienos percipial. 

 non potest agere poenitentiam, nisi restituat ablatum. Non enim legi - 

 tur, quia diuturnitas temporis sine poenitentia deleat peccatiuii : 

 quanto enim diutius in peccato manet, taiito plus peccat, et il;. 

 ecclesia praescribit malae fidei videtur committere raorum peccatum. 

 De hoc hahemus in C. XIIII. 9. ultima cap. poenale et cap. si res e.s/ 

 aliena [c. 13.9.5. und c. 1. 9. 6,]. Hie taliter astruentibus obiicitur: 

 quod praescriptio XL annorum omnem tollit actionem , quo iure ergo 

 ille, cuius res praescripta est, repetit rem suam? Ipsi dicunt quod 

 officio boni iudicis. Et haec pars ecclesiasticae pcrfectio7ii magh 

 consonare videtur. Explicit." Auf fol. 136' neunzehnte Zeile. 



g. 3. 



Einheit des Werkes. 



Es unterliegt keinem Zweifel, dass das Werk ein einheitliches 

 ist, und demselben Verfasser angehört. Beweis dafür sind einmal die 

 Übergänge und Anknüpfungen bei den drei Theilen, sodann die 



