388 



V ii h I e n 



rede zu einer Odysseeühersetzung, deren Verfasser picht genannt 

 ist. Kunde von dieser Handschrift und sorgfältige Abschrift der Vor- 

 rede danke ich Herrn Dr. Aug. Wilmanns. Ich theile die praefatio, 

 die für unsere weitere Erörterung nach mehreren Seiten von Wichtig- 

 keit ist, mit einigen stillschweigend gemachten kleinen Berichtigun- 

 gen vollständig mit. 



Iussu et anspicio tao, Pie secunde pontifex maxime, et Iliados 

 Homeri traduciionis, quam Laurenting Vallensis praeceptor meus 

 vir nostra memoria elegantissimus imperfectam reliquerat, pro 

 virium mearum facultate octo Ultimos fibrös superiore anno et 

 nunc eiusdem Odysseam unius anni laborem converti. Quod opus 

 utinam et sanctitas tua et alii qui id legerint, quam timide, quam 

 verecunde ac paene invitus aggressus sim, intelligerent. Non enim 

 adco temeritatis arguerer, quod super vires mens onus subierim, 

 quippe quem multa id mihi suscipiendum dissuadebant : primum 

 namque ingenii mei imbecillitas, quod haud me tatet, quam sit exi- 

 guum, deinde poetae omnium sine controversia amptissimi magni- 

 tudo, tum quod licet prosa quam versu facilior sit traductio, est 

 tarnen perquam difficile ita versum solvere, ut in eo aliquant pos- 

 simus servare orationis dignitatem. Post et illud succurrebat, me 

 in praeclari atque eloqucntis viri comparationem deventurum. 

 Nam si nemo pictor inventus est, qui ab Apelle inchoatam Yeneris 

 cffigiem absolvere änderet, quanto magis mihi verendum erat, 

 tanti viri traductionem opus sane quam piclura difßciiius et dura- 

 bilius digne et aliqua cum laude conte.vere. Omnia euim, quae in 

 comparationem reniunt, planius si quid vitii si quid virtutis habe- 

 ant, prae se ferunt. Postremo quod me maxime perterreret, erat 

 sublime et divinum ingenium tuum, perspicax iudicium, incredi- 

 bilis sapientia, cuius acumen, praestantia , magnitndo tanta est, 

 ut ne minimum quidem erratum latere possit- Nam et cum 

 omnes in sanctitate tua virtutes ita eluceant, ut in qua cid prae- 

 stet, vix possit diiudicari, est tarnen in te divina quaedam sapien- 

 tiae coniuncta eloquentia, ut in libris tuis, quem de Pericle veter es 

 comici dicunt, lepor inhabitet et in auditorum mentibus quasi acu- 

 leos quosdam relinquas. Haec tarnen omnia et frigida mihi visu 

 sunt et inania cogitanti sanctitatis tuae voluntatem, cid ego et 

 vitam et si quid vita carius est et dcbeo et quo ad mild vita su- 

 pererit debere profitebor. Tu euim, beatissime pater , ad versum 



