Laurentii Vallae opuscula tria. II. Oö9 



fortunam meam, exilium, inopiam, liberalissime sublevasti. Tu eo 

 me munere honestasii, ut non solum necessitati ut prius sed et cul- 

 tui et decori satisfaciam, neque tantum ut vivam, sed ut bene 

 et honeste. Tu mira dementia et vere Pia (pro Cod.} digna pie- 

 tate effecisti, ut ipse in miseram patentem et sororem gr andern 

 atque innuptam pius videar et quem rei familiaris inopia tegebat 

 meum in eas animum tarn possim ostendere. Nam licet, tibi effi- 

 ciendi facultas non datur , ipse animus atque voluntas satis sit, 

 nunc tarnen dignoscitur, neque ita esse facile persuadere possim us, 

 tibi plerique non modo animum sed rem ipsam in deteriorem par- 

 tem accipiunt. Neque ego hör um tantum . . sanctitatis tuae munus 

 atque officium pluris facio sed tui etiam in me iudicii testimonio, 

 quod in minoribus quoque ac solis etiam verbis consequi pulcerri- 

 mum est. Non enim tarn quaeretur, an tuam hanc in me liberali- 

 tatem promerear quam, quoniam ea usa est dementia tua, pro- 

 meritus existimabor. 



Sed ne modum praefationis e.vcedam, Homer icum hunc Uli- 

 xem tuo ut dixi iussu pro ingenioli mei viribus prosa oratio ne 

 interpretatum, si non omnino latinum at saltem qui a latinis satis 

 intelligi possit, solita tua dementia accipias, beatissime pater Pie. 

 In quo si quid off ender it, non Homero, quo nemo clarior, nemo 

 constanti omnium supra duo milia annorum in hunc usque diem . . 

 atqtie cousensu laudatior Habitus est, sed partim difficultati, par- 

 tim imbecillitati meae tribuatur. Quo et a/iquanto me excusatiorem 

 arbiträr, quod per tot saecula , qui aliqua cum elegantia tradu- 

 xerit quique poetam eioquentissimum non paeue infantem reddi- 

 derit , puto adhuc inventum neminem, aut si inventus est non 

 extat. Sed ne, dum audaciae me excusare contendo, maius, hoc est 

 maledicae (maledicere Cod.^ et petulantis linguae crimen subeam, 

 his omissis ad Homerum nostrum veniamus. 



Mit fol. 3r. beginnt die Übersetzung der Odyssee Die mihi 

 musa virum perquam exercitum , qui post sacram urbem Ilium 

 dirutam longis erroribus et civitates multas vidit et hominum 

 mores cognovit cet. Auf der Rückseite des letzten Blattes stehen die 

 bekannten Epitaphia Hectoris et Achillis (vgl. Meyer's Anthol. 241 

 n. 1614). 



Defensor patriae iueenum fortissimus J/ector 

 Qui murus miseris civibus alter erat cet. 



