420 Vahlen 



iamdiu principes omni virtutum gener e te facile superaturum 

 non dubitem. Ita omnia de te pollicentur primum maiores tui et 

 in primis, cuius nomen refers, avus tnus, omnium, quos multae 

 tarn a et ntes videre, principum sine controversia clarissimus , inde 

 egregia indoles isla et digna principe species, quas frustrari 

 esset turpissimum ; tum humatiitas et dementia incredibilis, quae 

 primo statim aspectu ad se amandum, colendum, observandum 

 omnium animos invittä, allicit, trahit ; postea mivum Ingenium 

 (i?ige?iii?J in cognoscendo , respondendo, diiudicando acumen; 

 postremo tilii mores, de quibus eisi difficile sit tarn cito iudicare, 

 et plerumque in iis decipiamuv, adeo tarnen in te elucent, ut non 

 modo, quibus nunc praeditus es, sed qui una cum aetate ac maiori 

 verum experientia accetlent , iam ipsa luce dar ins cernantur. 

 Quamobrem ingentes Serenissimo parenti tuo gratias habeo, qui 

 me dignum, qui te instituerem, duxerit : quid enim iucundius, quid 

 optabilius, quam optimi et clementissimi principis, non dico prae- 

 ceptorem, sed familiärem appellari. utinam eae in me virtutes, 

 id ingenium esset, ut habitae de me opinioni satis facerem. Sed 

 annitar pro viribus, ut sattem, in quo doctrina defecerit, et ßdes 

 suppleat et voluntas. Et licet praeceptoris munus tantum mihi 

 demandatum sit, meus tarnen in te animus, ?nea observantia haud 

 satis sibi facere videtur, nisi otium, negotium, tempus, studium, 

 omnes denique lucubrationes meas in benignitatis ac clementiae 

 tuae lautles, si is sum, qui laudare possim, conferam. Nam qui id 

 duntaxat, quod iure debet , munus obit, etsi suum implere officium 

 nee reprehendi posse videatur, non tarnen cum prae se fert et 

 animum et affectum, quem verus amator atque obsercator solet. 

 Verus enim amor non metitur officia, facit quod potest et supra 

 vires etiam contendit et nititur. Quure quiequid mihi officii (otii?) 

 tribuis, id omne in excellentiam tuam conferre Statut. Cum igitur 

 anno superiore Heroica Philostrati in Latinum Romae prima et 

 rudi scriptione convertissem, nunc supremam manum imponere et 

 immortali nomini tuo inscribendum duxi. Et sane videbis satis 

 dignum,p1enum antiquitatis, plenum verum reconditarumdia/ogum, 

 cognosces qui qualesque Graecorum proceres Troiam obsederint, 

 qui contra Troiani decennale bellum produxerint. Cumque ioeun- 

 dum, sit inprimis et gratum verum verum gestarum cognitionem 

 habere, quid Homerus suis in poematis vere dixerit, quidve 



