102 V a h I e n 



taret ac lacesseret, sive quod vere stomaebaretur, mirum, inquit, quod 

 non aliquis in hoc equo troiano frater interfuit atque ut verius dicam, 

 quod non hunc equum molitus est. Ad quem frater maiorem in modum 

 indignatus, adducto supercilio, ecquid, inquit, diceres, Paule, si quis 

 interfuisset frater ac praefuisset? Ac «o)quidem sie loquensmagis invi- 

 diam religioni ipsi facere vis quam nocentes fratres, si qui forte sunt, 

 inseetari. Ut si quis apostolos omnes calumnietur, quia unus Iudas 

 proditor fuit. Non me fugit, ut snles de nobis male et sentire et loqui. 

 Non cessas tibi esse similis. Quodsi quanta in religione dignitas, 

 quantum Privilegium, quanta praerogativa inest scires, magis habitum 

 hunc aeeiperes, ut ego, postquam hoc edoctus sum, feci, quam ipsi 

 convicium faceres. Minime vero, inquit Paulus, aut isti habitui con- 



Fol. Jy.viciam aut religijoni invidiam facio. Sed quae tandem ista dignitas, 

 Privilegium, praerogativa? Cui frater, an non magna est, quod cum 

 ego atque tu parem degamus vitam, plus tarnen ego remunerationis 

 a deo quam tu sum assecuturus? Haec vos, inquit Paulus, soletis 

 iaetare, ut alios ad vestrum ordinem seducatis. Ego quod ad me 

 attinet, malim, si peccandum sit, peccare sine cucullo quam cum 

 cucullo. Cur non, frater inquit, et illud addidisti, melius esse bene 

 agere cum cucullo quam sine cucullo? Hie ceteri ridere, sed etiam 

 haesitare et inter se quaerere ac plerique ad me respicere et meam 

 sciscitari sententiam. Et ego, volumusne, inquam , quandoquidem 

 feriati sumus, de hoc ipso disputare, ut utrum verum sit omnibus 

 appareat? An de hoc, inquit frater, dubitasLaurenti? Quidni, inquam, 

 e^o, cum Paulus dubitet? Immo vero, inquit Paulus, non dubito sed 

 pro certo habeo, hunc falso professionem iaetavisse. Non tarnen, fra- 

 ter inquit, auderes asserere quae loqueris. Habes, inquit Paulus, cum 

 quo pugnes : quid alterum quaeris? Tum omnes pro se quisque utrum- 

 que me ac fratrem ad disputationem hanc hortari, et ut sederemus 

 admonere. Igitur ego et frater in medio aliorum sed in duobus lon- 

 gioribus sedilibus adversa fronte consedimus. Quae disputatio, quem- 

 admodum in alio opere de libero arbitrio 1J ) feeimus, sine 'inquam' et 

 'inquit' exposita est. Itaque qui legunt haec, non legere auetorem, 

 sed duos disputantes audire se et videre existiment. Atque in hunc 

 modum, postquam resedimus, ego ad fratrem speetans silentium eun- 



/•'. /. -i r. ctis attentionemque | praestantibus loqui coepi. 



'°) Ac tu? ") p. 1000 ed. Bas. 



