Laurentii Vallae opuscula Iria. III. 107 



Laurentius. Atqui ego facio. Non ergo umqnam protitebor. 



Frater. Quid si hodierna quaestione efficietur? 



Laurentius. Fortasse. Sed quaestio ipsa male est instituta. 



Frater. Quid ita ? 



Laurentius. Quomodo pares in actionibus vitae esse possumus, 

 qui vita tarn sumus dispari. Tu alligatus es ad paupertatem, ad con- An sin eadem 

 tinentiam, ad obedientiam: ego alligatus non sum. Ita aliae tuae ac- aotl ° ne 



° ° proK-ssi et nor^ 



tiones, aliae meae, aliae tuae virtutes, aliae meae erunt, neutro com- P io!>ssi. 

 munionem habente cum altero, quasi tu bonus pictor sis, ego bonus 

 architectus, in quos non cadit comparatio, ac stultissimum sit alterum 

 alteri praeferre, maxime si uterque est in suo genere perfectus. 



Frater. Cetera paria sint, in his tantum differamus. 



Laurentius. Atqui istuc est dare vobis, ut sie dicam, lau dem 

 etiam architeetandi, nobis non dare laudem etiam pingendi. Vultis 21) 

 tribus his nos virtutibus vincere, quod minime ut faciatis permittendum, 

 cum vos possitis a nobis in diversis ab his virtutibus vinci. Est virtus 

 paupertatis tolerandae: sed et dispensandarum opum; est virtus con- 

 tinentiae: sed et coniugii; est virtus obedientiae: sed et sapienter 

 imperandi. Ita aliqui has, aliqui illas virtutes possident,neuter utrasque. 



Frater. Aliae possunt vobis adesse virtutes quam nobis, sed 

 nequaquam nostris pares, qui sumus professi. 



Laurentius. In contrarium ergo quaestio reeidet. 



Frater. Quid ita? 



Laurentius. Quaerebamus, numquid idem remunerationis | mihi Fol. 7 r. 

 ac tibi deberetur ex eisdem actionibus vitae. Nunc eaedem actiones 

 amborum nequeunt esse. Qualis igitur nostra erit quaestio? 



Frater. Emendemus eam ita, si videtur. Ex duobus sanetissime 

 viventibus, ut me et te, plus mereri me hoc ipso, quod professus sum. 

 Nam ceterae virtutes etsi dissimiles nobis assint, tarnen magnitudine 

 pares esse possunt. 



Laurentius. Miram, ut iam nunc tibi fatear, rem loqueris et quam 

 prima statim fronte tibi nemo concedat, qui sanetissimos quosque viros 

 et iam in caelo regnantes memoria repetat. Sed cur ita sentis, tantum 

 efificere professionem? 



Frater. Tribus de causis, quantum aut memoria suflYagatur 

 aut ingenio consequi possum. Prima, (juod polÜcemur tria haec nos 



21) uultis . . C 



