118 V a h i e n 



Laürentius. Si modo bonum sit. Dicitur enim providentes 

 bona non tantum coram deo sed etinm cor am omnibus hominibns. 



Frater. Immo 50 ) vero deo. 



Laürentius. Quonam modo? 



Frater. Quia validiorem reddo promissionem. 



Laürentius. Eodem reverteris. 



Frater. Ita dico validiorem, quod me maiori volo constringi 

 periculo. 



Laurextius. Cur sie? 



Frater. Ut maior sequatur remuneratio. 



Laürentius. De hoc antea disputavimus et disputaturi sumus. 

 Numquid tarnen iccirco promissio vestra fit amplior, aut plura quam 

 tria in professione pollicemini, paupertatem, obedientiam, con- 

 tinentiam, etiam si voto promitteretis, aut plura vos nisi tria haec 

 in omni reliqua vita custoditis? 



Frater. Sane vero non plura. 



Laurextius. Quin igitur tollimus iusiurandum, votum et cetera, 



Fol. 14 v. ac de promissione | illa ipsa professionis inquirimus, unde meritum 



vestrum omne proticiscitur, numquid prudentius, sanetius, melius 



a vobis, quos triplici catena obstringitis, fiat, an a ceteris, qui se 



solutos ista catena maluerunt? 



Frater. Inquiramus, quoniam in superioribus nescio quibus 

 artibus tua me delusit oratio. Atqui locus hie talis est, quem nisi 

 expugnes, frustra in ceteris, quibus satisfecisse te putas, laboraveris. 

 Neque fas est ut eum expugnes, nisi tot saeculis apud omnes gentes 

 probatam religiosorum vitam regulamque evertas non modo sanetis 

 viris verum etiam deo contradicturus. 



Laurextius. Cave ne te delusum a me existimes aut dicas. Quo 

 enim mihi istuc? Quod ut magis intelligas, aeeipe, quod ex abun- 

 danti et benigna simplicitate tibi tribuere volo: et a me discas 

 aliquando quid sit vestra professio. Non est professio votum sed 

 devotio. Est enim devovere, ut brevissime dixerim, quasi dicare aut 

 dedicare. Virgilius 51 ) : connubio iungam stabili propriamque dicabo. 

 (dem 52 ): devovi vobis animam haue regique Latino. Atque ut vos 



50 ) Hier scheint der Zusammenhang unterbrochen; man möchte vermuthen, 

 dass hinter hominibus in der Rede des Laürentius etwas ausgefallen, 

 woran der Frater mit immo vero deo anknüpfen konnte. 



si) Aen. 173. 52) \ e n. J\ 440. 



