120 Vahlen 



Frater. Nihil ergo ipsa nobis praestabit obligatio frustraque 



Vol. lli v. promisimus obedi|entiam, paupertatem, continentiam, nihil plus prae- 



miorum assecuturi, quam eandem vitam agentes assecuturi eramus, 



si non promisissemus atque, ut tuo verbo utar, dicati, dedicati, de- 



voti deo non essemus? 



Laurentius. Praestabit aliquid atque adeo multum, sed nequa- 

 quam istud ut plus praemiorum assequamini. Sed hoc posterius. 

 Videndum namque est prius qualia sint tria illa, quae profitemini, 

 ut postea qualis sit finis ac fructus appareat. 



Frater. Probe locutus es. 



Laurentius. A qua me vis primum incipere? 



Frater. Ab obedientia, per quam Übertäte nos abdicamus, non 

 modo sensibus hominum amica, sed etiam voluerum ac ferarum. 



Laurentius. Bene tibi constas: hanc enim semper in loquendo 

 praetulisti. Visne eodem me ordine ire quo ivisti? 



Frater. Volo: nam quod in me, idem in aliis soleo probare. 



Laurentius. Ego illa quoque causa mihi ita facienduni puto, 

 ne me forsan malitiose tecum agere existimes. 

 De obedientia. Frater. Et ista quoque, ut fatear, causa volo. 



Laurentius. Quid vocas autem obedientiam? Equidem originem 

 huius vocabuli video. Ductum est enim ab 'obedio', quod conversum 

 est ex illo 'obaudio'. Cuius significatio est, quae dicto audiens sum 

 sive pareo sive obtempero sive morem gero sive obsequor, unde 56 ) 

 obsequium dictum. Sed frequenter invenio illud poni pro obsequio 

 turpi. Ut apud Marcum Tullium"): sed si 58 ) servitus sit, sicat 

 est, obedientia fracti animi et abiecti et arbitrio carentis suo. 

 Etiterum 69 ): Dum autem ipse dedecori nc turpitudini obedierit, 

 Fol. iß r. non modo Imperator sed liber \ omnino habendus non erit. Nunc 

 abs te qualem obedientiam intelligas quaero. Credo non in rebus 

 turpibus remotisque a virtute, sed quas deo placere existimes. 



Frater. Recte credis. Nam secus in diaboli obedientiam ob- 

 stringeremur. Nos vero honestis tantum sanctisque iussis nostrorum 

 praepositorum obedire promittimus. 



5«) inde C. 57 ) Parad. V t, 3o. ss) s ; c C. 



5 9) Parad. VI, 33: tum incipiat aliis imperare , cum ipse improbissimis 

 dominis, dedecori ac turpitudini, purere desierit: dum quidem iis ob- 

 oediet, non modo imperator, sed liber habendus omnino non erit. 



