Laurentii Vallae opuscula tria. III. 141 



Laurentiis. Nonne ante promiseras deo, dum baptismate ini- 

 tiatus es, te honeste sancteque victurum, omnibus mandatis eius ob- 

 edientem futurum? Quid sibi vult secunda promissio? Quid bominibus 

 spondes quod deo spoponderas, quomodo potes donare quod ante 

 donaveras? 



Frater. Non retracto ego sponsionem meam, nee bomini do, 

 quod deo dederam, nee iterum deo promitto, quod ante promiseram. 

 Sed in quibuscumque etiam deo serviens arbitrium babebam, ut 

 vestiendi, vescendi, eundi, agendi, cubandi, dormiendi, vigiiandi, 

 postremo loquendi, horum omnium libertatem et ut dixi arbitrium 

 a me in alterum transcribo: quod quantae patientiae sit, qui experti 

 sunt, norunt, tu tarnen coniectura colligere potes. 



Laurentius. Ista tibi grandia quaedam et intolerabilia videntur, 

 mihi vero nullius esse momenti. 

 Frater. Quid ita? 



Laurentius. Quis enim, qui Christi militem eo) esse se meminit, 

 non maiora sibi bis imperat? 



Frater. At plus est alieno arbitratu baec facere quam suo. 

 Laurentius. Videne sit minus, quia aegrius nobis ipsis ea, quae 

 liumana f'ragilitas refugit, imperamus quam imperata t'aeimus, eo 

 quidem magis, quod duas hie partes sustinemus, imperantis et ob- 

 temperantis. An tibi levia videntur quae Paulus sibi ipse imperabat «*)? 

 Quodsi duriorem vestram putetis | esse conditionem, videte ne Fol. iß v. 

 patienter vos magis quam libenter") deo servire suspieemur. Sileo 

 quod nemo vobis ita imperat, ut vesci eibis coctis luxuriam putet, 

 et vestrae vitae coudicio non ita multum intoleranda est. Hoc non 

 silebo, si tantum imperata facitis, nequaquam vos aequandos Ulis, 

 libertatem suam retinentibus, qui 'cireuierunt M) in melotis, in 

 pellibus caprinis, egentes, angustiati, afflicti, quibus dignus non erat 

 mundus, in solitudinibus errantes et in montibus et in speluncis et 

 in cavernis terrae.' Ac ne nimis alte volare me putes, et ut omittam 

 sanetos atque ad rem veniam, an promittere obedientiam satius sit, 



so) Cf. Paul, ad Tim. II 2, 3. Ambros. de off. I 36, 183. 



81) Cf. I Cor. 4, 11—13. II Cor. 11, 23—28 u. s. — Do volupt. III 7. p. 076- 

 e 2 ) Cf. de volupt. III 9, p. 077. Adeo nihil rech; fit sine voluptate neque ullum 

 meritum eins ext, qui patienter et non etiam libenter dei militiam militat. 

 «3) Paul, ad Hel>r. 11. 37. 38. 



