Laurentii Vallae opuscula tria. III. l^o 



Frater. Damrias eam igitur? 



Laurentius. Non damno in iis, qui meliora assequi nequeunt. 

 Ego tarnen dominum nie aliorum malim esse quam servum aut certe 

 dominum mei. Qui vero ne hoc quidem possunt, ut vivant deo, 

 aliis se addicere permitto. 



Frater. At plerique hominum tales sunt. 



Laurentius. Et quot erunt qui sciant imperare aliis, si tarn 

 pauci sunt, qui sibi imperare sciant, ad | quorum confugias pro- Fol. 17 v. 

 curationem? 



Frater. Ipsa nobis reguia quam prot'essi sumus imperatrix ac 

 procuratrix est magis quam homines. 



Laurentius. Ubi est ergo laus ditficultasque quas dicebas obe- 

 dientiae? Parere regulae deo est parere, non homini, quod et nos 

 l'acimus, neque alia melior tradi reguia potest quam est tradita a 

 Christo atque apostolis. 



Frater. Atqui multos videmus ex professione eftectos esse 

 meliores. 



Laurentius. Non sum ita pervicax, ut hoc negare magis velim : 

 sed non probatur ideo, fieri aliter non potuisse, ut talis aut melior 

 existereL Sed quid hoc ad quaestionem obedientiae, praesertim 

 cum bonos non ob hanc solum sed etiam ob paupertatem conti- 

 nentiamque dicatis? 



Frater. Age de bis duabus nunc inquiramus, et primum de Depaupenate. 

 nostra paupertate quid sentis, cum nos et dominatu et possessione 66 ) 

 et usu opum non modo in praesentiarum sed in futurum quoque 

 exuerimus. Ut illud vulgare de nobis vere dici queat: patimurque 

 volentes Exilium, tua nos faciet victoria cives 67 ). 



Laurentius. Esto, ut dicitis, paupertas ita vivere ut vivitis: 

 quibus nihil deest, non cibus, non vestitus, non tectum, non etiam 

 vinum, et haec omnia illaborata: quae res leviorem multo reddit 

 paupertatem: quamquam, ut inquit Horatius RS ), pauper enim non 

 est, cid verum suppetit usus. Esto, sitis vere pauperes; sit sane 

 magna vestra virtus, non tarnen ideo maior quam eorum, qui pau- 

 pertatem prot'essi non sunt, dicenda est. Nam quid necesse mihi est, 



66 ) Cf. Const. don. p. 7C8 possessio illarum (divitiarum) atque dominatus. 

 ti7 ) Ich weiss nicht, woher dieses Citat genommen ist. 

 «8) Epist. 1 12, 4. 



