Laurentii Vallae opuscula tria. III. 129 



Frater. Nonne ego et presbyterio et professione praeditus gra- 

 vius puniendus sum si non contineam quam tu? 



Laurentius. Cur ita putas? 



Frater. Quia rescindo promissionem. 



Laurentius. Nulla ista quam profers est causa. 



Frater. Nulla, ais? 



Laurentius. Oblitus es quid inter nos antea constitit. 



Frater. Quid constitit? 



Laurentius. Solum caelibatum promitti. 



Frater. Ita sane. 



Laurentius. At nemo sacerdos, nemo diacon, nemo frater aut 

 monacbus ducit uxorem, hoc est a caelibatu recedit. Forsitan gravius 

 puniendus sis propter personam, quam tibi induisti. Magnum est enim 

 gerere personam sanctitatis, ferre habitum apostolorum, videri exem- 

 plum vitae, emendatorem improborum, talem denique qui mundo et 

 cui mundus crucifixus sit 9ä ). 



Frater. Quid, nonne gravius te puniendus, quod periurus sum? 



Laurentius. Taceo, quam immerito iuraveris. Quod si tantopere 

 ad poenam vestram respicitis: si vos ideo quod plus meremini poe- 

 narum rescissa promissione, plus meremini praemiorum non rescissa, 

 consequens est, nihil nos habituros remunerationis, quia nulli rescin- 

 dendae promissionis periculo sumus obnoxii: quod falsum est, quia 

 ex eleemosynis factis multum ego mereor praemiorum, ex omissis 

 Vero nihil poenarum. Verum postquam singula confutavi et tu nunc confutatio simai 

 non de singulis agis, tempus est in Universum respondere, et quid trium p« tium - 

 boni professio habeat ostendere. Incurris tu periculum, ut ais, periurii 

 sive perfidiae. Concedamus, caute, sancte, religiöse factum. Haec 

 omnis vestra virtus est, vestra gloria, vestra iactatio. egregia res ac 

 praedicanda unius tantum criminis se subiecisse discrimini. Hocine 9 3) 

 j declarat plus vos ceteris habuisse caritatis, plus j donasse deo, plusi^/. 21 v. 

 j remunerationis accipere debere? quam parum ineditamini quid pro- 

 ; fertis. Comparemus utramque personam tuam meamque, et quidem 

 j sub exemplis, quo magis appareat, vestrae professionis caput timorem 

 esse, non amorem. Demostheues 9 *) cum a deformitate se allevan- 



( » 2 j Paul, ad Galat. 6, 14. 83) hoc ne C. 

 94 ) Diese Sache ist bekannt und wird von mehreren erzählt. Valla hatte 

 Quintilian vor Augen. XI 3, 130: iactantur et humeri; quod Vitium De- 

 mosthenes ita dicitur emendasne, ut, cum in angusto quodam pulpito stuns 

 Sitzt», il. phil.-hist. CI. LXII. Bd. III. Hft. 9 



